Πέρα από τα όρια της εξαθλίωσηςεξαθλίωσης


Την ώρα που η Βουλή «ψηφίζει» προϋπολογισμό, η Ε.Ε. έχει ήδη αναλάβει τις τύχες μας. Καλό ή κακό; Είναι δύσκολη η απάντηση, αφού το καλό δεν έχει έρθει στη χώρα εκ των έσω, τις τελευταίες δεκαετίες τουλάχιστον.

Ίσως είναι λύση να αναλάβει τα οικονομικά μας ο κ. Αλμούνια με τον κ. Τρισέ, όπως θα ήταν καλό να αναλάβουν την Τροχαία Γερμανοί τροχονόμοι, την κίνηση στους εθνικούς δρόμους Ιταλοί οδηγοί και τα Ταχυδρομεία (ή Βραδυδρομεία) η αντίστοιχη βρετανική εταιρεία.

Τέτοιες λύσεις είναι απλές, αλλά έχουν υψηλό κοινωνικό κόστος, διότι οι κυρίαρχοι των Βρυξελλών δεν γνωρίζουν, ή δεν τους ενδιαφέρει να γνωρίζουν, για τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής οικονομίας, που στηρίχθηκε στις εργολαβίες από το Δημόσιο, στις δημόσιες δαπάνες και στην αποπνικτική κυριαρχία της κρατικής γραφειοκρατίας που κινείται μόνο μετά το «γρηγορόσημο».

Οι Ευρωπαίοι αφέντες ξέρουν μόνον ότι οι Έλληνες, ηγεσία και λαός, είναι απατεώνες και ζουν με τα δανεικά της Ευρώπης. Ο υπουργός Οικονομίας τρόμαξε και τα έδωσε όλα στις Βρυξέλλες, ή έστησε έτσι το παιγνίδι ώστε η υπαγωγή στην ασφυκτική επιτήρηση των Βρυξελών να είναι μονόδρομος και το πολιτικό κόστος να μεταφερθεί στον… άγνωστο Ευρωπαίο κυρίαρχο.

Αν συνέβη το δεύτερο είναι «μαγκιά» για τους κυβερνώντες, αλλά περαιτέρω εξευτελισμός για τους πολίτες που μένουν με μόνη δυνατότητα την ένταση της οργής, που μπορεί να δημιουργήσει ακραία φαινόμενα, μη αντιμετωπίσιμα και από τα ΜΑΤ του υπουργού… προστασίας του πολίτη!
Πώς να αντιδράσει ο άνεργος που δεν βλέπει πιθανότητα δουλειάς. Ο φορολογούμενος που βλέπει να τον αφαιμάσσουν για να ενισχύσουν τις υπερενισχυμένες, σε περίοδο κρίσης, τράπεζες.

Τι να σκεφτεί ο εισοδηματίας των 800 ευρώ, που, μετά τόσες φορολογικές επιθέσεις, τον… ενισχύουν με 30 (!) ευρώ. Τι να κάνει ο εμποράκος που καλείται να πληρώνει αυξημένα, εξοντωτικά πρόστιμα και να θεωρείται «έχων και κατέχων», όταν το οικογενειακό του εισόδημα ξεπερνάει τα 2.300 ευρώ μηνιαίως;

Ο κ. Παπακωνσταντίνου τα έδωσε όλα στην πάλαι ποτέ «ΕΟΚ των μονοπωλίων», μαζί με τα κλειδιά του άδειου κρατικού ταμείου και επέστρεψε για να μας πει πως ζήτησε την επιείκεια των αφεντικών μας. Και τι να έκανε, θα σκεφτούν κάποιοι. Άλλοι, όμως, θα θυμηθούν την Ελλάδα των Ολυμπιακών αγώνων και των εθνικών θριάμβων στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ που είχαν κάνει τους Έλληνες να παραληρούν. Γιατί τάχα;