Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

La Grèce, épreuve de vérité pour l'euro

Sortir de la zone euro pourrait bien, au final, s'avérer moins coûteux qu'y rester.

Les déboires de la Grèce constituent pour l'euro le premier véritable test de sa jeune histoire. En dix ans, la monnaie unique européenne a résisté avec succès à des chocs d'une rare violence : attentats du 11 septembre 2001, effondrement de la bulle technologique, crise du subprime… Rien ne dit que le franc, la lire ou le peso auraient traversé indemnes ces épreuves comme l'euro a su le faire. Mais à chaque fois ces chocs, partis des États-Unis, venaient de l'extérieur. Or, aujourd'hui le danger réside à l'intérieur même de la zone. Et fait surgir une question lancinante : la Grèce sera-t-elle contrainte, à terme, de quitter l'euro ? A priori non. Pour un petit pays, appartenir à une large zone monétaire est une opportunité rare. Jusqu'au moment où les contraintes deviennent tellement élevées qu'il apparaît moins coûteux d'en sortir.

Athènes est confronté à un double défi. D'abord restaurer sa crédibilité. Depuis son intégration dans la zone euro en 2001, le pays n'a cessé d'être pris en défaut sur la réalité de ses statistiques économiques. Affichés à 6 % en début d'année, les déficits seraient en fait de 12,7 % du PIB, selon le dernier pointage de l'office statistique national. Une tromperie qui fait apparaître la Grèce comme une sorte de «passager clandestin» de la zone euro. Et qui rend particulièrement difficile une aide directe de la part d'un État européen. Les opinions publiques des pays les plus vertueux Allemagne, Pays-Bas ou celles qui s'inquiètent pour leur propre sort comme la France ou l'Italie auront du mal à accepter de financer un pays qui donne l'impression de ne pas jouer le jeu.

Le deuxième défi pour le gouvernement grec est donc de prouver sa volonté de rétablir au plus vite ses comptes publics. En théorie, un État dispose de deux instruments pour réduire ses déficits : la politique monétaire et la politique budgétaire. Battre monnaie permet de financer son budget tout en offrant la possibilité de jouer sur les marchés de change en dévaluant sa devise, afin de stimuler la compétitivité. Un geste qui dope la croissance et provoque un peu d'inflation. L'instrument idéal pour réduire l'endettement… sur lequel la Grèce ne peut pas compter puisque, comme tous les pays de la zone euro, la politique monétaire est l'apanage de la BCE à Francfort.

Ne reste donc que l'arme strictement budgétaire. En l'occurrence, l'organisation de coupes sévères dans les dépenses de l'État. Le gouvernement de Georges Papandréou en a-t-il les moyens ? Les agences de notation en doutent, d'autant que le climat social est fortement dégradé dans le pays, rendant particulièrement difficile l'acceptabilité de mesures drastiques. À défaut de le faire par lui-même, le gouvernement grec n'aura plus qu'une seule solution : se placer de facto sous la tutelle de Bruxelles. En maniant la carotte et le bâton, la Commission européenne pourrait générer une pression extérieure suffisamment forte pour inciter la Grèce à se réformer en profondeur, comme le FMI l'a si souvent fait par le passé avec des pays en crise. Au prix, la plupart du temps, de douloureux ajustements. La question qui se posera alors sera de savoir jusqu'où le peuple grec acceptera des sacrifices pour rester dans la zone euro ? Le rapport coût sur bénéfice n'est pas si évident.

Aujourd'hui, l'État grec se refinance à un taux de 5,77 % à dix ans. Un niveau plus proche de celui de la Hongrie ou de la Lettonie que de l'Allemagne. En d'autres termes, la protection offerte par la zone euro ne joue presque plus. Sortir de ce système pourrait bien, au final, s'avérer moins coûteux qu'y rester, la hausse des taux longs pouvant être compensé par une dévaluation rendant immédiatement le pays plus compétitif. Tout en donnant aux Grecs le sentiment de retrouver leur souveraineté démocratique à laquelle ils sont si attachés depuis la naissance de leur civilisation.

Τουρκική πρόκληση μεταξύ Λήμνου - Λέσβου


Νέα τουρκική πρόκληση σημειώθηκε τη Δευτέρα όταν σχηματισμός οκτώ τουρκικών αεροσκαφών εισήλθε στην περιοχή μεταξύ Λήμνου και Λέσβου, στη δεσμευμένη με NOTAM περιοχή του πεδίου βολής Ανδρου.

Ενεργοποιήθηκε η τηλεφωνική γραμμή μεταξύ των αεροπορικών στρατηγείων Λάρισας και Εσκί Σεχίρ ενώ τα τουρκικά αεροσκάφη αναχαιτίστηκαν από ελληνικά μαχητικά.

A Mediterranean maelstrom

Turkey’s fading hopes of joining the European Union would be hugely boosted by a Cyprus settlement, for which the next few weeks will be critical
IT IS no secret that negotiations on Turkish membership of the European Union are going slowly. Only one of the 35 “chapters”, on research, has been completed. Five are blocked by a French veto on anything implying Turkey’s eventual accession. Eight have been frozen since December 2006 to punish the Turks for not opening their ports and airports to Cyprus (ie, the Greek-Cypriot republic). On December 8th the EU agreed to open just one new chapter, on the environment.

This week’s annual stocktake on progress with Turkey was gloomy. Public opinion is shifting, too: Turkish support for EU accession fell from 70% in 2004 to 42% in 2008. The new president of the European Council, Herman Van Rompuy, once said Turkey would never be part of Europe, a sentiment shared by the French president, Nicolas Sarkozy. Yet Western diplomats tell the Turks that time is on their side, and that presidents come and go.

There is, however, a more urgent problem: Cyprus, divided since the Greek-backed coup and Turkish invasion of 1974. Turkey cannot join the EU without a deal on Cyprus because the Greek-Cypriot republic, an EU member since 2004, has a veto. This week the Cypriot government showed its teeth by promising to block the opening of five new chapters in the Turkish negotiations next year. A Cyprus settlement is thus essential if Turkey is to have any hope of progress towards the EU.

It matters for other reasons, too. Cyprus is a main cause of today’s scratchy relations between the EU (of which Cyprus is a member, but not Turkey) and NATO (of which Turkey is a member, but not Cyprus). If the Cyprus problem were solved, the way should be clear for closer co-operation between the two organisations, which often seem to occupy different planets even though both are based in Brussels.

It would be brave to express any optimism about a Cyprus deal. David Hannay, a British former special envoy to Cyprus, notes in a recent paper for the Centre for European Reform that “no one has yet lost money betting against…a comprehensive settlement.” Even so, this ought to be a propitious moment since, for the first time, the leaders of both sides want a deal.

For 30 years after 1974, the Turkish-Cypriots were led by the obstinate Rauf Denktash, who preferred partition to the “bizonal, bicommunal” federation that both sides agreed to aim for in the late 1970s. By the time he was sidelined, the Greek-Cypriot presidency had gone to the hardline Tassos Papadopoulos. Mr Papadopoulos pushed for a Greek-Cypriot rejection of the UN’s Annan plan for unification in April 2004 (see article). Cyprus joined the EU a week after the Greek-Cypriots said no (with the union’s acquis communautaire suspended for the Turkish-Cypriot north).

From its new vantage-point the Cypriot government vetoed an EU promise to reward the Turkish-Cypriots for voting yes by ending their trade and travel isolation. It was in response to this that Turkey refused to open its ports and airports to the Greek-Cypriots, even though this became a legal obligation as soon as Cyprus joined the EU. Many diplomats muttered (as they still do today) that it was a mistake to guarantee the Greek-Cypriots EU membership without a settlement. The worry had been that Greece might veto new EU members from eastern Europe if Cyprus were left out. But it was also assumed, wrongly, that the main obstacles to a deal were Mr Denktash and the Turkish-Cypriots.

In February 2008 things improved when Demetris Christofias ousted Mr Papadopoulos as president. Mr Christofias comes from the Akel (communist) party. Not only is he pro-settlement, but he is also an old trade-union friend of Mehmet Ali Talat, the Turkish-Cypriot leader. Mr Christofias says he ran for president with the specific aim of solving the Cyprus problem. The coincidence of the two presidents opens what William Chislett, an analyst at Spain’s Royal Elcano Institute, calls “a unique window of opportunity to lay the Cyprus problem to rest once and for all, but it will not remain open for ever.”
A communist to the rescue

Mr Christofias and Mr Talat duly set about new formal talks in September 2008. They opened an extra crossing-point over the “green line” on Ledra Street, Nicosia’s main shopping street. The UN wearily agreed to join in again and Alexander Downer, a former Australian foreign minister, was made special envoy.

Yet no sooner had the talks started than they began to drag. Mr Christofias was determined not to revert to the Annan plan, whereas Mr Talat wanted it to be the basis of discussion. Under each of the six headings for the talks—economics, the EU, governance, territory, security and property—the positions staked out by the two men’s chief negotiators (George Iacovou for Mr Christofias and Ozdil Nami for Mr Talat) seemed far apart.

Even so, some progress has been made, partly because the number of meetings between Mr Christofias and Mr Talat has risen to two a week (it may rise to three in January). Economics and the EU are largely resolved. After months of argument about the roles and voting arrangements for a rotating (Greek-Cypriot) president and (Turkish-Cypriot) vice-president, the differences over governance also look bridgeable.

The territorial split between the two communities will be harder. Yet in principle the Turkish-Cypriots are ready, as under the Annan plan, to hand back some 9% of the 38% of Cyprus that they now occupy, including Varosha, a ghost resort town south of Famagusta. A renewed British offer to give up some land from its two military bases will help. There may however be a row about Morphou, which under the Annan plan would have gone to the Greek-Cypriots but has since seen a big influx of Turks from the mainland.

Indeed, some Greek-Cypriots say mainland Turks are a bigger problem than territory. It is common to hear that “we have no problem with Turkish-Cypriots, only with Turks and their army.” Yet the numbers can be exaggerated. Mete Hatay, who works on demographic issues at PRIO, a think-tank in Nicosia, says there are some 50,000 “citizens” of mainland Turkish origin in the north (plus 35,000 troops and a transient population of 100,000). He reckons there are 140,000 Turkish-Cypriots left, comprising 17.5% of the population, close to their 18.6% in 1960.

The two biggest sticking-points in the negotiations are security and property. Mr Christofias insists that he cannot accept a deal that preserves Turkey’s role as a guarantor power and keeps many Turkish troops on the island, since that would be a “Damocles sword hanging over us”. Like all Greek-Cypriots, he distrusts the Turkish army. He hints that a Cyprus deal may fall victim to the power struggle between Turkey’s prime minister, Recep Tayyip Erdogan, and his generals. For his part, Mr Talat is adamant that, after their experience of the 1960s, Turkish-Cypriots cannot forgo some protection from Turkey.
Men of property

Property may prove tougher still. When the Turkish army overran the north, as much as 80% of property there belonged to Greek-Cypriots, who either fled or lost their lives. In many cases they or their heirs still hold the title deeds, even though the property has been seized by Turkish-Cypriots, developed or, in some cases, sold to foreigners. Mr Talat says property questions must be settled by an independent commission, with compensation paid to former owners (though he is vague about where the money will come from).

Asked for his views, Mr Christofias says endearingly that, as a communist, he does not like private property. Yet the Greek-Cypriots have a clear policy: the original owners must decide. A few might return; others might sell; still others might accept compensation. A new complicating factor is the Orams case. The Oramses are a British couple who bought land in the north from a Turkish-Cypriot and built a holiday home. The original (Greek-Cypriot) owner sued for compensation and won in Cyprus. He took his case to Britain, and earlier this year the European Court of Justice ruled that, even if a Greek-Cypriot judgment against British owners were unenforceable in northern Cyprus, it could be enforced in Britain. The Orams ruling has chilled further investment by foreigners.

Resolving differences over security and property will clearly be hard. But with enough time and goodwill, and sufficient pressure on both sides, it could be done. Unfortunately, all three are lacking.

Sitting in his presidential palace, by the window through which Makarios escaped in July 1974 and in sight of the Turkish-Cypriot flag painted provocatively on the Pentadaktylos mountains, Mr Christofias is emphatic. Substance must prevail over speed; there can be no deadlines and no arbitration. He blames the failure of the Annan plan on excessive haste.

The trouble is that time is once again running out. Mr Talat faces a presidential election in early April that he may well lose. His party was defeated by nationalists in a general election last April. The prime minister is now Dervish Eroglu, a man cut from the same cloth as Mr Denktash. Mr Eroglu, who speaks little English and barely knows Mr Christofias, is now ahead in the polls for the presidential election. Mr Talat has invested so much political capital in his settlement talks that, if he gets no deal, even more voters may turn against him.

The pressure on Mr Talat may be more immediate, but Mr Christofias’s room for manoeuvre is also circumscribed. Both coalition parties in his government are harder line than he is. His foreign minister, Markos Kyprianou, wanted new sanctions on the Turks for refusing to open their ports and airports to the Greek-Cypriots, something Mr Christofias was anxious to avoid. The Cypriot media are also vociferously sceptical about the settlement talks.

The big question is how much the two sides really want a deal. The Turkish-Cypriots clearly do. Without a settlement, they will remain unrecognised and isolated, dependent on the Turkish army and an annual subsidy of some $600m from Turkey. But even they feel the pressure for a settlement less than they did. Until the global recession hit, their economy had improved a little. Now they can cross the green line and get Cypriot passports, they can in a worst-case scenario always move to Britain or elsewhere in the EU.

In the end, though, the Turkish-Cypriots would surely say yes. Far more worrying is the absence of pressure for a deal among Greek-Cypriots. Since they rejected the Annan plan in 2004 they have had the benefits of EU (and now euro) membership. The economy has done well, even if it is now in recession. Some fear unification might be costly: GDP per head for Turkish-Cypriots is half as big as for Greek-Cypriots, and taxpayers may have to compensate property-owners. Greek-Cypriots seem unimpressed by studies suggesting a settlement could raise GDP per household in the island by €5,500 ($8,150) or more.

The best way forward may be pressure from outside. But this needs care. Mr Christofias is not alone in lamenting that “our tragedy has its roots in intervention by outsiders.” The rejection of the Annan plan in 2004 was partly a response to pressure from the UN and the EU. And both sides are past masters of the blame game—preparing for failure to reach a deal by pinning the blame in advance on each other.

Mr Downer, who says he is “cautiously optimistic”, is being careful to act as facilitator, not as negotiator. The EU is largely hamstrung because the Turkish-Cypriots see it as tainted by the membership of both Greece and Cyprus. Britain, still a guarantor power, is mistrusted by both sides, as is America. So outside pressure will have to come from the two sides’ main patrons: Greece and Turkey.

On this front there are grounds for hope. The new Greek prime minister, George Papandreou, elected in October, may have economic distractions, but he is keener on a Cyprus settlement than his predecessor, and he acts as his own foreign minister. He has visited Nicosia and Ankara already, and gets on with Mr Erdogan. Mr Erdogan’s foreign minister, Ahmet Davutoglu, has a policy of no disputes with the neighbours. If Cyprus were to remain unresolved, it would be a glaring exception. A study by the International Crisis Group suggests it might help if the Greek-Cypriots talked directly to Turkey—Mr Christofias met Mr Erdogan in New York in September. But the Turks are reluctant.

The best source of pressure is the knowledge that there may never be a better chance than now. UN officials mutter about packing their bags and leaving, perhaps taking their peacekeepers with them, if these talks fail. The successors to the two present leaders will be less pro-settlement. As the ICG study concludes, failure would mean more talk of formal partition. Both sides fear that young Cypriots, with no memory of a united island, are less inclined than their parents to compromise—and less attached to lost property.

A deal still looks elusive, and time is short. It would have to be done by the end of February if voters on each side were to approve it before Mr Talat faces his electorate in early April. Talk of reaching a framework agreement that is sufficiently robust to win Turkish-Cypriot voters back to Mr Talat is risky and may well not work.

If these talks fail, another chance is unlikely to arise for years. Turkey’s EU hopes would be crushed. And Europe’s aspirations for a bigger role in the world would be dented: if it cannot solve a dispute in its own back yard, how can it do much elsewhere? The stakes in Cyprus in the next few weeks could hardly be higher.

Δίωξη κατά Ζαγοριανού

Ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος κατά του Ν.Ζαγοριανού, που χειρίστηκε την υπόθεση Siemens ως ειδικός ανακριτής, ζήτησε να ασκηθεί ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου.
Ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος κατά του Ν.Ζαγοριανού, που χειρίστηκε την υπόθεση Siemens ως ειδικός ανακριτής, ζήτησε να ασκηθεί ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Αφορά τα αδικήματα της κατάχρησης εξουσίας και παράβασης καθήκοντος.
Ο φάκελος της ποινικής προκαταρκτικής έρευνας που διεξήχθη εις βάρος του Ν.Ζαγοριανού απο τον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αν.Κανελλόπουλο, διαβιβάστηκε στον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών Φ.Μακρή.

Δίωξη κατά Ζαγοριανού
Ο κ. Κανελλόπουλος ζήτησε την άσκηση ποινικής δίωξης κατά του κ. Ν. Ζαγοριανού για κατάχρηση εξουσίας, καθώς δεν εξέδωσε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης για τον εμπλεκόμενο στην υπόθεση Ν.Χριστοφοράκο και για παράβαση καθήκοντος, καθώς δεν έδωσε όλα τα έγγραφα της δικογραφίας στους δικηγόρους των εμπλεκομένων στην υπόθεση της Siemens.

Τις επόμενες ημέρες θα συγκληθεί η Ολομέλεια Εφετών, ώστε την υπόθεση να αναλάβει εφέτης-ανακριτής.

Οι τέσσερις ελληνικές πτωχεύσεις

? Από τη χρεοκοπία του 1827, προτού γεννηθεί ακόμη το ελληνικό κράτος, στο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη το 1893 και στην οικονομική κατάρρευση του 1932
ΑΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙ κανείς την Κατοχή, στη διάρκεια της οποίας η χώρα υποχρεώθηκε για υπέρτερους λόγους σε παύση πληρωμών, έχουν περάσει 77 χρόνια από την τελευταία φορά που η λέξη «χρεοκοπία» ακούστηκε στην Ελλάδα τόσο πολύ όσο αυτές τις ημέρες. Ηταν η χρονιά της τελευταίας από τις τέσσερις ελληνικές
πτωχεύσεις των ετών 1827, 1843, 1893 και 1932. Πτωχεύσεις που οφείλονταν στην αδυναμία της χώρας να εξυπηρετήσει έναν υπέρμετρο και πανάκριβο εξωτερικό δανεισμό και λύνονταν με ακόμη μεγαλύτερο και επαχθέστερο δανεισμό δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που έσπασε μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Και που είχαν σχεδόν πάντα μια έμμεση ή άμεση σχέση με την εθνική κυριαρχία,
όπως προς γενική έκπληξη ανέφερε προ ημερών στο Υπουργικό Συμβούλιο ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου. Γιατί; Οχι μόνο επειδή σε πτώχευση δεν μπορείς να ασκήσεις εξωτερική πολιτική, όπως διευκρίνισε μετά ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θόδωρος Πάγκαλος, αλλάεπειδή ιστορικά οι περισσότερες πτωχεύσεις συναρτήθηκαν με την εθνική ολοκλήρωση.

? 1827: Τα δάνεια που δεν έφτασαν ποτέ
Ο αγώνας του 1821 υπήρξε μια καταπληκτική ευκαιρία για τις αγγλικές τράπεζες. Ενώ δάνεισαν τους επαναστάτες με ονομαστικά δάνεια συνολικού ύψους 2.800.000 λιρών της εποχής, τελικά μόνο το 20% του ποσού έφτασε στον σκοπό του. Ετσι η πρώτη πτώχευση έρχεται νωρίτερα και από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους καθώς το 1827 δηλώνεται αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων αφού δεν είχαν καν εισπραχθεί. Η πτώχευση ίσως συνδέεται ακόμη και με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου που έγινε την ίδια χρονιά έπειτα από μυστική συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων, που έτσι διέσωσαν την ελληνική επανάσταση οδηγώντας τελικά στη δημιουργία κράτους, από το οποίο και θα μπορούσαν κάποτε να εισπράξουν. ? 1843: Εξαγοράζοντας την Αττική με δάνειο
Και πράγματι εισέπραξαν. Εισέπραξαν μάλιστα τόσο πολύ που το 1843 οδήγησαν στη δεύτερη πτώχευση. Αφού το Λονδίνο και το Παρίσι πρώτα αρνήθηκαν να δανείσουν τον (κατ΄ αυτούς ρωσόφιλο) Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος για να κάνει το κράτος να λειτουργήσει έβαλε χρήματα από την προσωπική του περιουσία και εξέδωσε τα πρώτα ακάλυπτα ελληνικά χαρτονομίσματα, στη συνέχεια δάνεισαν τον Οθωνα με 60 εκατ. φράγκα, από τα οποία τα 33 εκατ. πήγαν αμέσως για την αποπληρωμή των «Δανείων της ανεξαρτησίας». Και τα υπόλοιπα; Οπως γράφει ο Αγγελος Αγγελόπουλος στο Δημόσιον χρέος της Ελλάδος (εκδόσεις Ζαχαρόπουλου, Αθήναι, 1937), δόθηκαν «12,5 εκατομμύρια διά την εξαγοράν από μέρους της Τουρκίας των επαρχιών Αττικής,Ευβοίας και μέρους της Φθιώτιδος και 7,5 εκατομμύρια διά την συντήρησιν των βαυαρικών στρατών». Οι Μεγάλες Δυνάμεις άλλαζαν σταδιακά τον χάρτη, η Ελλάδα αγόραζε, η Οθωμανική Αυτοκρατορία πουλούσε και οι διεθνείς τραπεζίτες ήταν ευτυχείς... ? Από το 1893 στο 1898: Ολα τόσο γνώριμα
Για μεγάλο διάστημα επικράτησε ο εσωτερικός δανεισμός και ο εξωτερικός υποχώρησε αισθητά, μέχρι που από το 1879 ξεκινά μια δωδεκαετία ραγδαίας αύξησής του που οδήγησε τη χώρα στα 1893 να χρωστά στο εξωτερικό 585,4 εκατ. φράγκα και να πτωχεύει για τρίτη φορά διά στόματος (αλλά όχι εξαιτίας του) Χαριλάου Τρικούπη.

Τα χρήματα έχουν και πάλι χρησιμοποιηθεί για εξυπηρετήσεις παλαιών δανείων, έχουν επενδυθεί σε μια ανάπτυξη υποδομών πρωτοφανών για τη χώρα, ενώ διάφορες δράσεις «εθνικής αποκαταστάσεως», όπως εξαγορές και άλλων επαρχιών στη Θεσσαλία ή χρηματοδότηση του «Κρητικού ζητήματος» και προμήθειες πολεμικού υλικού, απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος των δανείωναπό αυτό που έφτασε στη χώρα, καθώς το 35% υπολογίζεται ότι δεν έφτασε ποτέ... Ετσι ο δανεισμός είναι τόσο επαχθής που η πτώχευση είναι αναπόφευκτη. Και όχι μόνο ο εξωτερικός: από τα τέλη του 1868 η Εθνική Τράπεζα βρίσκεται σε οξύτατη σύγκρουση με την κυβέρνηση για το θέμα της χρηματοδότησης του κρητικού αγώνα, καθώς οι όροι δανεισμού που προτείνει το κράτος κρίνονται απαράδεκτοι από το Γενικό Συμβούλιο της Τράπεζας- τη δραματική σύγκρουση εξιστορεί αναλυτικά ο Νίκος Σ. Παντελάκης στο βιβλίο του Δημόσια Δάνεια (εκδόσεις ΜΙΕΤ, Αθήνα, 1995).

Τη δεκαετία του 1880 η Ελλάδα είχε επιχειρήσει τον μεγάλο εκσυγχρονισμό της με προγράμματα δημοσίων επενδύσεων που υπερέβαιναν κατά πολύ τις δυνάμεις της. Κυρίως είχαν συναφθεί δάνεια με σκοπό την εκτεταμένη κατασκευή σιδηροδρόμων στο δίκτυο ΠειραιώςΑθηνών- Πελοποννήσου και ενός εξίσου φιλόδοξου οδικού δικτύου. Η χώρα άρχισε να νιώθει ισχυρή, αλλά την πιο ακατάλληλη στιγμή περνά σε λάθος χέρια: από τον Τρικούπη της ανάπτυξης στον Δηλιγιάννη του φαύλου δημαγωγικού εθνικισμού. Την ίδια εποχή αυξάνεται δραματικά και ο πολύ ακριβός εξωτερικός καταναλωτικός δανεισμός που συμβάλλει κι αυτός στη δημιουργία μιας ψυχολογίας ισχύος σε γυάλινα πόδια. Δυστυχώς, όλα μοιάζουν τόσο γνώριμα...

Ετσι το 1897 η χώρα νιώθει πια έτοιμη για πόλεμο. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι Τούρκοι φτάνουν περίπου έξω από τη Λαμία και οι Μεγάλες Δυνάμεις τούς ανακόπτουν την πορεία. Την επομένη του «Ατυχούς πολέμου», χωρίς να υπάρξει «τυπική» πτώχευση, οι δυνάμεις εγκαθιστούν Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο στη χώρα. Η ειρήνη κοστίζει στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων, και 4 εκατ. λίρες ως πολεμικές αποζημιώσεις.

? 1932: Η ήττα του ΄22 και το κραχ του ΄29
Τον Μάρτιο του 1910 συνάπτονται νέα δάνεια για νέα έργα. Ο νόμος περί «Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου» που τηρείται ευλαβικά επί δύο δεκαετίες παραβιάζεται για πρώτη φορά το 1920 με την έκδοση 600 εκατ. δρχ. που ακολουθούνται από άλλα 500 εκατ. το 1921 και από ακόμη 550 εκατ. το 1922- ήταν όλα για τις ανάγκες του πολέμου. Παρά την ήττα όμως στη Μικρά Ασία, η πτώχευση έχει αποφευχθεί με το Α΄ Αναγκαστικό Δάνειο που επιβάλλεται από τον υπουργό Οικονομικών Π. Πρωτοπαπαδάκη, ο οποίος κόβει στη μέση τα χαρτονομίσματα, κρατά το ένα μέρος στην κυκλοφορία και ανταλλάσσει το άλλο με τίτλους εσωτερικού δανείου (κάπως έτσι σώζει την Ελλάδα από μια άλλη επικείμενη πτώχευση στη δεκαετία του 1950 και ο Σπύρος Μαρκεζίνης με το «κόψιμο των τριών μηδενικών» και την εισαγωγή της «νέας» δραχμής της σταθεροποίησης). Στην αποφυγή της πτώχευσης το ΄22 συμβάλλει και το δάνειο υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών για τους πρόσφυγες.

Μπορεί η ήττα του ΄22 να μη φέρνει πτώχευση, αλλά οι ανάγκες αναδιοργάνωσης του στρατού και περίθαλψης των προσφύγων οδηγούν σε νέο υπερβολικό εξωτερικό δανεισμό καθώς στην Ελλάδα κεφάλαια δεν υπάρχουν. Το κρεσέντο του δανεισμού πηγαίνει ως το κραχ του 1929, όταν το διαδέχεται η βίαιη διεθνής ύφεση. Τελικά, τον Μάρτιο του 1931, λίγο πριν από την τελευταία πτώχευση του 1932, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού του υπουργού Οικονομικών καθηγητή Βερβαρέσσου, η Ελλάδα χρωστάει στο εξωτερικό 2,868,1 εκατ. χρυσά φράγκα. Η πτώχευση είναι και πάλι μοιραία...

Ο τελικός διακανονισμός όλων των προπολεμικών χρεών της Ελλάδας έγινε από τον Σπύρο Μαρκεζίνη στα 1952-53. Η πρωτοφανής ανάπτυξη και η αυστηρή συγκράτηση δαπανών της πρώτης οκταετίας Καραμανλή συμμάζεψαν οριστικά τα δημόσια οικονομικά και οι τελικές πληρωμές εκείνων των δανείων ολοκληρώθηκαν μόλις το 1967. Και τώρα ο εφιάλτης επιστρέφει, αν και με αίτια πολύ πιο ταπεινά...

Σείεται το Ιόνιο

Προβληματισμό στους επιστήμονες και ανησυχία στους κατοίκους έχει προκαλέσει η έντονη σεισμική διέγερση που παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες στο κεντρικό Ιόνιο. Οπως είπε στην «Ε» ο καθηγητής σεισμολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών Ακης Τσελέντης, τις τελευταίες δέκα ημέρες οι σεισμογράφοι του Εργαστηρίου Σεισμολογίας έχουν καταγράψει πάνω από 35 σεισμικές δονήσεις με μέγεθος λίγο πάνω από τα 3 Ρίχτερ.
«Η θαλάσσια περιοχή ΝΔ της Ζακύνθου βρίσκεται σε έντονη σεισμική διέγερση. Οι δεκάδες σεισμικές δονήσεις που καταγράφουμε μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πολύ πιθανόν θα έχουμε στον συγκεκριμένο χώρο τις επόμενες εβδομάδες κάποιο μεγάλο σεισμικό γεγονός.

»Προσωπικά εκτιμώ ότι αυτό μπορεί να είναι από 6 έως 6,5 Ρίχτερ, καθώς η εν λόγω περιοχή έχει υψηλό σεισμικό δυναμικό και κατά το παρελθόν έχει δώσει τέτοια μεγέθη σεισμών.

«Εκτόνωση»

»Ζητάμε να εκδηλωθεί ένας τέτοιος σεισμός προκειμένου να εκτονωθεί η σεισμική ενέργεια που έχει συσσωρευτεί στο κεντρικό Ιόνιο» ανέφερε στην «Ε» ο κ. Τσελέντης και υπογράμμισε ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για τους πολίτες που ζουν στην περιοχή, καθώς όλα τα κτίρια έχουν οικοδομηθεί με τον νέο αντισεισμικό κανονισμό και οι πόλεις είναι ουσιαστικά θωρακισμένες στον Εγκέλαδο. (Σ.σ. Η σεισμική διέγερση ΝΔ της Ζακύνθου αλλά και η σεισμικότητα όλης της χώρας αποτυπώνεται σε πραγματικό χρόνο στην ιστοσελίδα: http://www.emsc-csem.org/imgs/2weeks.jpg.)

Με αφορμή την έξαρση της σεισμικότητας στον θαλάσσιο χώρο ΝΔ της Ζακύνθου το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο Αθηνών προγραμματίζει να δοκιμάσει άμεσα τη λειτουργία των συνολικά είκοσι φορητών σεισμογράφων του και τη μεταφορά δεδομένων σε ειδική βάση επεξεργασίας μέσω του δικτύου της κινητής τηλεφωνίας.

Οπως είπε στην «Ε» ο εντεταλμένος σεισμολόγος-ερευνητής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου Αθηνών, Μάκης Χουλιάρας, στις ακτές της Ηλείας, της Ζακύνθου και της Κεφαλονιάς πρόκειται να εγκατασταθούν άμεσα φορητοί σεισμογράφοι.

«Γερά κτίρια»

«Στόχος μας είναι να καταγράψουμε τα σεισμικά δεδομένα της περιοχής που βρίσκεται σε διέγερση αλλά και να διαπιστώσουμε τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος. Είναι μια καλή ευκαιρία. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν στην εν λόγω περιοχή θα έχουμε κάποιον μεγάλο σεισμό, αλλά εκείνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι κανείς δεν πρέπει να ανησυχεί διότι τα κτίρια της περιοχής είναι πολύ καλά χτισμένα», δήλωσε στην «Ε» ο κ. Χουλιάρας.

«Εχουμε μάθει από μικρά παιδιά να ζούμε με τους σεισμούς και για εμάς είναι πια κάτι το συνηθισμένο. Τα σπίτια στο νησί είναι πολύ καλά οικοδομημένα και δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας» δήλωσε ο νομάρχης Κεφαλονιάς Διονύσης Γεωργάτος. *

Βαρυχειμωνιά Σαμαρά - Ντόρας

Μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στην Ντόρα Μπακογιάννη και τον Αντώνη Σαμαρά. Αρνήθηκε να αναλάβει τις αρμοδιότητες Παιδείας και Πολιτισμού που της πρότεινε ο πρόεδρος της Ν.Δ. στο πλαίσιο της συγκρότησης «σκιώδους» κυβέρνησης και συνεργάτες της έκαναν λόγο για «έντονη δυσαρέσκειά της».
«Οι τοποθετήσεις έγιναν με πολιτικά κριτήρια και με στόχο την ανανέωση» ήταν το σχόλιο κύκλων της Ρηγίλλης.

Αναμένεται, πάντως, η αξιοποίηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στον τομέα Περιβάλλοντος και Ενέργειας, που θα ανακοινωθεί ενδεχομένως και σήμερα. Οι τομείς Πολιτικής Ευθύνης, όπως αποκαλούνται δίνουν και το στίγμα της κυβέρνησης που θα έκανε ο νέος πρόεδρος της Ν.Δ. αν ήταν πρωθυπουργός. Για παράδειγμα, εκτιμά ότι κακώς καταργήθηκαν τα υπουργεία Μακεδονίας-Θράκης, Ναυτιλίας και Τουρισμού, γι' αυτό και θα αναθέσει τους σχετικούς τομείς σε διαφορετικά στελέχη.

Τα πρόσωπα

Ο ίδιος ο Αντ. Σαμαράς ανέλαβε τον τομέα της Οικονομίας με αναπληρωτές τους βουλευτές της νεότερης γενιάς Χρήστο Σταϊκούρα (Οικονομική Πολιτική) και Θόδωρο Καράογλου (Φορολογία). Ο στόχος του ήταν να στείλει το μήνυμα ότι η οικονομία αποτελεί τη μείζονα προτεραιότητα της Ν.Δ. λόγω της κρίσης. Ο πολιτικός του σύμμαχος Δ. Αβραμόπουλος, που έχει οριστεί και πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου, ανέλαβε τον τομέα της Εξωτερικής Πολιτικής αναλαμβάνοντας τη θέση τού νούμερο 2 ισχυρού άνδρα της Ρηγίλλης.

Στις πρώτες τοποθετήσεις υπευθύνων τομέων Πολιτικής Ευθύνης ο Αντ. Σαμαράς συμπεριέλαβε και δύο εκ των βασικών υποστηρικτών της Ντόρας Μπακογιάννη, τον Κωστή Χατζηδάκη (Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας), και τον Νίκο Δένδια (Προστασίας του Πολίτη). Ανατέθηκαν επίσης: ο τομέας Πολιτικής Ευθύνης Αμυνας στον πρώην υφυπουργό Κώστα Τασούλα, βουλευτή Ιωαννίνων (που υπήρξε αβερωφικός όπως ο Σαμαράς), Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης στον Γιάννη Βρούτση, βουλευτή Κυκλάδων και Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης στον Χρήστο Ζώη, βουλευτή Λάρισας.

Το παρασκήνιο

Τα σύννεφα στις σχέσεις της Ντόρας Μπακογιάννη με τον Αντώνη Σαμαρά είναι πολύ βαριά και άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες καταιγίδες. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Ε», ο πρόεδρος της Ν.Δ. της τηλεφώνησε χθες το πρωί για να της προτείνει τον «αναβαθμισμένο και ενοποιημένο τομέα Παιδείας και Πολιτισμού». «Είναι πολύ νωρίς να αναλάβω ρόλους», φέρεται να του απάντησε. «Υπάρχουν και άλλοι άξιοι συνάδελφοι να αναλάβουν».

Δεν έδειξε την ίδια στιγμή κάποια ενόχληση, γι' αυτήν μίλησαν αργότερα στενοί της συνεργάτες. «Ο πρόεδρος την αντιμετώπισε σαν το οποιοδήποτε στέλεχος και όχι ως τη συνυποψήφιά του, η οποία πήρε 40%», είπαν στην «Ε». «Θα έπρεπε να είχε προηγηθεί μια συζήτηση των δύο για τη στρατηγική που θα ακολουθηθεί στα φλέγοντα θέματα (οικονομία, εξωτερική πολιτική κ.λπ.). Τέτοιες τακτικές δεν φωτογραφίζουν λογικές σύνθεσης».

«Στην κ. Μπακογιάννη προτάθηκε ένα χαρτοφυλάκιο με ενοποιημένους δύο σημαντικούς τομείς, της Παιδείας και του Πολιτισμού, στους οποίους δίνει πολύ μεγάλη σημασία ο Αντ. Σαμαράς», σχολίαζαν κύκλοι της Ρηγίλλης. «Τομέα ανέλαβε και ο ίδιος ο πρόεδρος, οπότε δεν ήταν κάτι υποτιμητικό και επίσης δεν του αντιπρότεινε κάποιον άλλο ρόλο που ενδεχομένως θα εκτιμούσε ότι θα της πήγαινε περισσότερο». Αργότερα συνεργάτες του Αντ. Σαμαρά έλεγαν ότι μετά τη δική της άρνηση θα διαχωριστούν η Παιδεία και ο Πολιτισμός και θα ανατεθούν σε δύο στελέχη. «Η σύνθεση δεν επιτυγχάνεται με τεχνάσματα», απάντησαν κύκλοι της Ρηγίλλης.

Παρίσι - Βόνη

Θυμίζουμε ότι είχε προηγηθεί η συνάντηση των δύο, την επομένη της προεδρικής εκλογής, στην οποία δεν έσπασε ο πάγος και βεβαίως το «άδειασμα» της Ντόρας Μπακογιάννη από τη Ρηγίλλης μετά τη δημοσιοποίηση συνομιλίας που είχε με τον τότε Σκοπιανό ομόλογό της Μιλόσοσκι, στο Παρίσι, τον Σεπτέμβριο του 2008. Σύμφωνα με το τηλεγράφημα του πρέσβη, εμφανιζόταν να έχει υποβαθμίσει τα θέματα του σκοπιανού Συντάγματος και της μακεδονικής ταυτότητας και γλώσσας, που αρνούνται να το συζητήσουν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μέχρι τώρα, και να ρίχνει το βάρος της στο εύρος της μιας ονομασίας έναντι όλων (erga omnes). Μετά τις αποστάσεις που πήρε το γραφείο Τύπου της Ν.Δ., η Ντόρα Μπακογιάννη αρνήθηκε να ακολουθήσει τον Αντ. Σαμαρά στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στη Βόνη προφασιζόμενη «ωτίτιδα».

Tομές στο Φορολογικό

Διεύρυνση της φορολογικής βάσης, ενίσχυση του μηχανισμού είσπραξης ΦΠA, περικοπές φοροαπαλλαγών, έλεγχος πόθεν έσχες, τα μέτρα που μεταξύ άλλων θα συζητηθούν
Περικοπή εκατοντάδων φοροαπαλλαγών, κατάργηση αυτοτελούς φορολόγησης επιδομάτων και αμοιβών, νέα φορολογική κλίμακα με καθολική εφαρμογή του «πόθεν έσχες» και ανατροπές στη φορολογία των ακινήτων είναι τα «καυτά» θέματα που βάζει στο τραπέζι του κοινωνικού διαλόγου η κυβέρνηση.
Mόλις ο υπουργός Oικονομικών επιστρέψει από το ταξίδι του στην Eυρώπη, ενδεχομένως την Παρασκευή θα πραγματοποιηθεί η πρώτη συνεδρίαση της Kεντρικής Eπιτροπής για την αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος. Σε διάλογο θα τεθούν:
Eνιαία τιμαριθμοποιημένη προοδευτική κλίμακα φορολογίας φυσικών προσώπων. Στο οικονομικό επιτελείο φτάνουν βροχή οι εισηγήσεις για τη νέα φορολογική κλίμακα. Yπάρχουν εισηγήσεις με συντελεστές που ξεκινούν από 5% και φτάνουν μέχρι και 50% για τα πολύ υψηλά εισοδήματα, αλλά και σύνδεση του αφορολογήτου ορίου με τις αποδείξεις λιανικής και παροχής υπηρεσιών που συγκεντρώνουν οι φορολογούμενοι.

Περικοπή φοροαπαλλαγών. Στο πλαίσιο αυτό εξετάζεται πρόταση για ενίσχυση του μηχανισμού είσπραξης του ΦΠA, καθώς και για επιβολή ΦΠA στις υπηρεσίες που παρέχουν γιατροί, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, εκπαιδευτήρια.

H κατάργηση των φοροαπαλλαγών (σε αυτές περιλαμβάνονται και η φορολόγηση των μισθωμάτων της εκκλησιαστικής περιουσίας) και της αυτοτελούς φορολόγησης διαφόρων εισοδημάτων, καθώς και η φορολόγηση των απαλλασσόμενων και αυτοτελώς φορολογούμενων εισοδημάτων με τη φορολογική κλίμακα υπολογίζεται ότι θα αποδώσουν επιπλέον έσοδα 2,8 δισ. ευρώ.

Kατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης των οποιονδήποτε αμοιβών.

Φορολόγηση των διανεμόμενων κερδών (μερισμάτων) με βάση τη φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων.

Φορολόγηση με χαμηλό συντελεστή των αδιανέμητων κερδών των επιχειρήσεων που επενδύονται.

Φορολόγηση των συναλλαγών με εξωχώριες (off-shore) εταιρείες.

Aναμόρφωση της φορολογίας κληρονομιών, δωρεών και γονικών παροχών.

Λογιστικός προσδιορισμός του εισοδήματος. Aυτό σημαίνει ότι θα καταργηθεί ο ειδικός τρόπος φορολόγησης ορισμένων επαγγελμάτων όπως οι επιχειρήσεις ανέγερσης οικοδομών, οι εργολάβοι, υπεργολάβοι, μηχανικοί, αρχιτέκτονες, φορτηγά δημόσια χρήσης, ταξί, επιχειρήσεις ενοικιαζόμενων δωματίων κ.λπ.

Aντικατάσταση του ETAK από το 2010 με προοδευτική φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας χωρίς εξαιρέσεις, με αναμόρφωση του αφορολόγητου ορίου.
Kαθιέρωση καθολικού ελέγχου του πόθεν έσχες και των δαπανών διαβίωσης.

Eπιτάχυνση της διαδικασίας είσπραξης φόρων και ανείσπρακτων οφειλών προς το Δημόσιο.

Eφαρμογή αντικειμενικού συστήματος επιλογής (point system) των υποθέσεων που θα ελέγχονται, ώστε να εντοπίζονται και να ελέγχονται τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα υψηλού κινδύνου ως προς τη φοροδιαφυγή.

MAPIA BOYPΓANA

ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ
Mαχαίρι στις δαπάνες καιψαλίδι στους οργανισμούς

Mπαίνει «μαχαίρι» στις δαπάνες των υπουργείων αλλά και «ψαλίδι» στους εποπτευόμενους οργανισμούς και φορείς σε μια προσπάθεια να μη μεγαλώσουν οι «μαύρες τρύπες» του προϋπολογισμού. Tο 2010 πρέπει να αναζητηθούν περισσότερα από 2 με 2,5 δισ. ευρώ.

Eπειτα από εντολή του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου όλοι οι υπουργοί καλούνται πριν από τις γιορτές, στις 22 Δεκεμβρίου, να γνωστοποιήσουν στον πρόεδρο του Σώματος Oικονομικών Eμπειρογνωμόνων Γ. Zανιά τα μέτρα που θα λάβουν για την περιστολή των δαπανών τους.

H κατάσταση στα σκέλη των δαπανών και των εσόδων είναι δραματική. Eίναι χαρακτηριστικό, όπως εκτιμάται, ότι μόνο στο υπουργείο Aπασχόλησης το 2010 θα κλείσει με άνοιγμα 1 με 1,5 δισ. ευρώ, ενώ αύξηση αναμένεται και των δαπανών υγείας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι υπουργοί εκτιμάται ότι θα προχωρήσουν αφενός σε περικοπές δαπανών και αφετέρου εκείνοι που εποπτεύουν πολυάριθμους φορείς και οργανισμούς αναμένεται να υλοποιήσουν σχέδια κατάργησης ή συγχώνευσης.

Για παράδειγμα, το υπουργείο Παιδείας στους τομείς της έρευνας και τεχνολογίας έχει μεγάλο αριθμό εποπτευόμενων οργανισμών, όπως επίσης και το υπουργείο Περιβάλλοντος, Eνέργειας και Kλιματικής Aλλαγής (τομέας ενέργειας).

Eκεί εκτιμάται ότι θα προταθούν συγχωνεύσεις ίσως και καταργήσεις οργανισμών και υπηρεσιών. Oυσιαστικά θα επανεξεταστούν οι αντίστοιχες περικοπές που είχε κάνει η προηγούμενη κυβέρνηση. «Ψαλίδι» θεωρείται ότι θα μπει επίσης και σε υπερωρίες, δαπάνες επιτροπών, ενώ θα «παγώσουν» και οι προσλήψεις.

Eπίσης πρέπει να σημειωθεί ότι οι μόνοι τομείς όπου θα γίνουν προσλήψεις θα είναι εκείνοι της Yγείας και της Παιδείας.

Αδειάζει Καραμανλή ο Μητσοτάκης

Μία μέρα μετά τη "ρήξη" Ντόρας - Σαμαρά, και ενόψει του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών, ο Επίτιμος καλεί την κυβέρνηση να πει την αλήθεια για τα δημόσια οικονομικά αλλά παράλληλα αποδομεί την εξαετία Καραμανλή.
Παρέμβαση με πολλούς αποδέκτες έκανε ο Επίτιμος Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας με αφορμή την αυριανή σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών. Ο κ. Κων/νος Μητσοτάκης καλεί μεν την κυβέρνηση να πεί «όλη την αλήθεια για τα δημόσια οικονομικά», αλλά την ίδια στιγτμή κάνει λόγο ευθέως για «χρεοκοπία» της Ελλάδας, επιρρίπτοντας τα αίτια αυτής σε όλες τις κυβερνήσεις μετά το 1981, πλην της ιδικής του!

«Χρέος της πολιτικής ηγεσίας είναι να πει τη γυμνή αλήθεια στον ελληνικό λαό για την κατάσταση των δημοσίων οικονομικών, που δυστυχώς είναι ακόμη χειρότερα και από ό,τι σήμερα την παρουσιάζουμε», δήλωσε ο κ. Μητσοτάκης. Και πρόσθεσε «αιτία της χρεοκοπίας της Ελλάδος είναι ότι από το 1981 έως σήμερα, με εξαίρεση την περίοδο 1990 -1993 μάθαμε να ζούμε, πάνω από τις δυνατότητες μας, με δανεικά, επιβαρύνοντας τις επόμενες γενιές και την ίδια περίοδο αρνηθήκαμε με πείσμα να κάνουμε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις».

Ολόκληρη η δήλωση του πρώην πρωθυπουργού κ. Κ. Μητσοτάκη έχει ως εξής:

«Το πρόβλημα της διαφθοράς είναι μέγα και ασφαλώς έχει άμεσες επιπτώσεις και στην οικονομία. Δεν είναι όμως το κύριο αίτιο της σημερινής κρίσης. Η αιτία της χρεοκοπίας της Ελλάδος είναι ότι από το 1981 έως σήμερα, με εξαίρεση την περίοδο 1990 -1993 μάθαμε να ζούμε, πάνω από τις δυνατότητες μας, με δανεικά, επιβαρύνοντας τις επόμενες γενιές και την ίδια περίοδο αρνηθήκαμε με πείσμα να κάνουμε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, που έκαναν όλες οι χώρες της Ευρώπης, για να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Και τώρα έφτασε η ώρα της αλήθειας. Πρέπει να ζήσουμε με αυτά που έχουμε και ταυτόχρονα να αρχίσουμε να εξοφλούμε το ανατριχιαστικό χρέος που αφρόνως σωρεύσαμε.

Χρέος της πολιτικής ηγεσίας και αυτό πρέπει να είναι το κύριο μέλημα της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών, υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι να πει επιτέλους την πλήρη, τη γυμνή αλήθεια στον ελληνικό λαό για την κατάσταση των δημοσίων οικονομικών, που δυστυχώς είναι ακόμη χειρότερα και από ότι σήμερα την παρουσιάζουμε. Να εξηγήσει με αριθμούς, που δεν αμφισβητούνται, γιατί δεν έχουμε κανένα περιθώριο αναβολής. Να θέσει όλους ενώπιων των ευθυνών τους. Να πείσει ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

Χωρίς αυτή την έντιμη και ειλικρινή εξήγηση, την οποία δυστυχώς κανένα κόμμα, μέχρι σήμερα, δεν επεχείρησε, τα επώδυνα μέτρα -που ούτως ή άλλως υπό την πίεση της ανάγκης θα ληφθούν- θα οδηγήσουν σε επικίνδυνες κοινωνικές αναταράξεις.

Στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ένα άλλο μεγάλο θέμα πρέπει να ξεκαθαρίσει. Κατεξοχήν αυτή τη δύσκολη και κρίσιμη περίοδο, όλοι ανεξαιρέτως, κόμματα και κοινωνικοί φορείς, μικρότεροι ή μεγαλύτεροι- πρέπει να σεβαστούμε τη δημοκρατική νομιμότητα. Ο νόμος της δημοκρατίας πρέπει να είναι σεβαστός από όλους. Το να θέλουν στενότερες ή ευρύτερες μειοψηφίες να επιβάλλουν με τη βία την άποψή τους είναι κατάλυση της Δημοκρατίας, είναι φασισμός. Και πικρή ελληνική εμπειρία μας διδάσκει ότι η πολιτική αυτή εγκυμονεί δεινά.»

Σαρκοζί:"Μας έπεισε ο Παπανδρέου"

"Μας έπεισε ο Ελληνας πρωθυπουργός στις Βρυξέλλες" δήλωσε σήμερα ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, τονίζοντας ότι η Ελλάδα θα μπορέσει τα τακτοποιήσει τα δημοσιονομικά της.
"Μας έπεισε ο Ελληνας πρωθυπουργός στις Βρυξέλλες" δήλωσε σήμερα ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, τονίζοντας ότι η Ελλάδα θα μπορέσει τα τακτοποιήσει τα δημοσιονομικά της.

«Πειστήκαμε όλοι από τις εξηγήσεις του και είμαστε βέβαιοι ότι θα αντιμετωπίσουν την κατάσταση, η οποία χρειάζεται άμεσα διευθέτηση», δήλωσε ο Σαρκοζί σε συνέντευξη Τύπου.

Στο σκοτάδι οι έρευνες

Δύο σενάρια απασχολούν την κυπριακή Aστυνομία: το ένα η μακάβρια πράξη να έχει πολιτικά ελατήρια και το δεύτερο να υπάρχει κύκλωμα ιερόσυλων
Πέπλο μυστηρίου και πολλά αναπάντητα «γιατί» εξακολουθούν να καλύπτουν το πρωτοφανές, μακάβριο έγκλημα της σύλησης του τάφου και της κλοπής του λειψάνου του τέως Προέδρου της Kύπρου Tάσσου Παπαδόπουλου.
Oι έρευνες της κυπριακής Aστυνομίας για εξιχνίαση του απεχθούς εγκλήματος, που έχει συγκλονίσει το πανελλήνιο, επικεντρώνονται σε δύο βασικά σενάρια, βρίσκονται όμως ακόμη στο σκοτάδι. Tο πρώτο ενδεχόμενο είναι αυτή η εγκληματική πράξη να έχει πολιτικά ελατήρια και, το δεύτερο, να διαπράχθηκε από κύκλωμα ιερόσυλων για να ζητηθούν λύτρα από την εύπορη οικογένεια του αείμνηστου τέως Προέδρου της Kύπρου.
Στο πρώτο σενάριο οι ανακριτικές Aρχές εξετάζουν τη διασύνδεση κάποιων στοιχείων και προσώπων με εθνικιστική οργάνωση. Διερευνάται, ειδικότερα, η πιθανότητα να ήρθαν κάποιοι πυρήνες τής εν λόγω οργάνωσης από το εξωτερικό και να υποκίνησαν την κλοπή της σορού, με απώτερο στόχο τη δημιουργία αναταραχής.

Tο σενάριο αυτό ενδυνάμωσε πληροφορία ότι εθεάθη να διέρχεται έξω από το κοιμητήριο, στο οποίο διαπράχθηκε η βαρβαρότητα, ένα στρατιωτικό όχημα. Ως ύποπτοι ανακρίθηκαν μάλιστα τρεις Eλλαδίτες που υπηρετούν ως Eθελοντές Πενταετούς Yποχρέωσης στην Eθνική Φρουρά, χωρίς, όμως, να προκύψει οτιδήποτε το ενοχοποιητικό εναντίον τους, καθώς παρουσίασαν ισχυρό άλλοθι. Δεν έχει, εξάλλου, αποκλειστεί παντελώς το ενδεχόμενο να πρόκειται για Tούρκους εξτρεμιστές που ήρθαν από τα Kατεχόμενα με απώτερο στόχο να προκαλέσουν αναταραχή στην ελληνοκυπριακή πλευρά.
Στο σκοτάδι οι έρευνες
Tο άλλο σενάριο έχει σχέση με τη δράση κυκλώματος που δραστηριοποιείται στην Eυρώπη και αποτελείται από Pουμάνους τυμβωρύχους, οι οποίοι στοχεύουν στην πληρωμή λύτρων.

Oι κυπριακές Aρχές έχουν ζητήσει από την πρεσβεία της Pουμανίας την παροχή περισσότερων στοιχείων.

Eνα στοιχείο που έχει προκύψει από τις έρευνες, και ίσως φανεί χρήσιμο, είναι ίχνη παπουτσιών που βρέθηκαν σε διπλανό τάφο, όπου εκτιμάται ότι οι δράστες καθάρισαν τις λάσπες πριν εγκαταλείψουν τη σκηνή.

Yπό το βάρος των αποτρόπαιων γεγονότων της σύλησης του τάφου του Tάσσου Παπαδόπουλου, τελέστηκε το Σάββατο στον Iερό Nαό Aγίου Nικολάου στην Kάτω Δευτερά το 1ο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου, χοροστατούντος του Aρχιεπισκόπου Kύπρου Xρυσοστόμου. Tο κλίμα ήταν ιδιαίτερα βαρύ και ο συγκλονισμός για τη βαρβαρότητα που διαπράχθηκε έντονα ζωγραφισμένος στα πρόσωπα της συζύγου και των παιδιών του τέως Προέδρου.

Στο μνημόσυνο έδωσε το «παρών» της η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, υπουργοί, βουλευτές και άλλοι αξιωματούχοι του κράτους.

Παρόντες επίσης ο υφυπουργός Eξωτερικών Σπύρος Kουβέλης, ο οποίος εκπροσωπούσε την ελληνική κυβέρνηση, ο Δημήτρης Aβραμόπουλος εκ μέρους της Nέας Δημοκρατίας, ο πρόεδρος του ΛAOΣ Γιώργος Kαρατζαφέρης, συγγενείς, φίλοι, πρώην συνεργάτες του Tάσσου Παπαδόπουλου και πλήθος κόσμου.

«Σημαιοφόρος»
Σε επιμνημόσυνη ομιλία του, ο ιατρός δρ Kύπρος Nικολαΐδης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στον ρόλο του Tάσσου Παπαδόπουλου ως σημαιοφόρου του κυπριακού λαού τον Aπρίλιο του 2004, κατά την απόρριψη του «αγγλοαμερικανικού σχεδίου Aνάν, το οποίο κατέλυε την Kυπριακή Δημοκρατία και νομιμοποιούσε την τουρκική κατοχή στην Kύπρο».

Mετά το μνημόσυνο ακολούθησε τρισάγιο στον συλημένο τάφο του Tάσσου Παπαδόπουλου, όπου είχαν αναρτηθεί πανό με συνθήματα για συνέχιση των αγώνων και της παρακαταθήκης του. Παρά τις άσχημες καιρικές συνθήκες και τη δυνατή βροχή, έδωσαν το «παρών» τους εκατοντάδες πολίτες σε ένα αυθόρμητο συλλαλητήριο για όσα ο τέως Πρόεδρος της Kυπριακής Δημοκρατίας πρέσβευε και πρεσβεύει.

NEOΦYTOΣ KYPIAKOY

«H φύση δεν συμβιβάζεται»

Σε χίλιες συλλήψεις προχώρησε η αστυνομία όταν κουκουλοφόροι επιτέθηκαν σε μαγαζιά. Διχάζει το προσχέδιο συμφωνίας. Συγκρατημένη αισιοδοξία από τον γ.γ. του OHE
Με κεντρικό σύνθημα «H φύση δεν συμβιβάζεται», πάνω από 100 χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν το Σαββατοκύριακο στους δρόμους της Kοπεγχάγης ζητώντας από τους ηγέτες που συμμετέχουν στην κρίσιμη Διάσκεψη του OHE για το Kλίμα να καταλήξουν σε μία ισχυρή συμφωνία για την αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου.
Oι αρχές προέβησαν σε χίλιες συλλήψεις, όταν κουκουλοφόροι επιτέθηκαν σε καταστήματα στο κέντρο της δανέζικης πρωτεύουσας.
Περίπου 150 αφέθηκαν ελεύθεροι αργότερα μετά την ανάκριση, αναφέρεται σε ανακοίνωση της αστυνομίας. Oι περισσότεροι από τους συλληφθέντες είναι αλλοδαποί. Περίπου 400 ήταν μέλη των «Mαύρων Mπλοκ» -εξαιρετικά βίαιες αυτόνομες μικρές ομάδες από την B. Eυρώπη- που είχαν εμφανιστεί στο Σύνοδο Kορυφής του NATO στο Στρασβούργο, τον Aπρίλιο.

Mαζικές διαδηλώσεις για τη σωτηρία του περιβάλλοντος έγιναν χθες σε όλο τον κόσμο, από το Σίδνεϊ έως το Πεκίνο, για να καταστεί σαφής η επιθυμία του κόσμου για πιο γενναίες μειώσεις των εκπομπών των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Στο μεταξύ, η Σύνοδος της Kοπεγχάγης εισέρχεται στην πιο κρίσιμη φάση της, καθώς τα προτεινόμενα μέτρα θα συζητηθούν πλέον σε κυβερνητικό επίπεδο.

Xθες, 48 υπουργοί Περιβάλλοντος συναντήθηκαν σε μία κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση, κατά την οποία μελετήθηκε το προσχέδιο συμφωνίας για την κλιματική αλλαγή που κυκλοφορεί στους διαδρόμους της διάσκεψης.

Aποφάσεις δεν ελήφθησαν, καθώς η ουσιαστική διαπραγμάτευση τώρα αρχίζει και αναμένεται να ολοκληρωθεί την Παρασκευή με τη συμμετοχή αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων.

Aπό την Kοπεγχάγη, ο γ.γ. του OHE, Mπαν Kι Mουν, εξέφρασε τη συγκρατημένη αισιοδοξία του αναφορικά με την έκβαση της Συνόδου.

O ίδιος δήλωσε ότι αποτελεί μία καλή αρχή το γεγονός ότι ύστερα από ένα επταήμερο εργασιών, στο τραπέζι υπάρχει ένα προσχέδιο συμφωνίας και πρόσθεσε ότι η παρουσία τόσων ξένων ηγετών στην Kοπεγχάγη είναι ένα πολύ θετικό γεγονός.

Tο προσχέδιο αναφέρει ότι η διεθνής κοινότητα, στο σύνολό της, θα πρέπει να μειώσει τις συνολικές εκπομπές κατά 50 έως 95% έως το τέλος του αιώνα, ενώ οι ανεπτυγμένες χώρες θα πρέπει να προχωρήσουν σε μείωση κατά 25 έως 40% έως το 2020, σε σχέση με τα επίπεδα του 1990. Δεν γίνεται καμία αναφορά σε μειώσεις από τις αναδυόμενες οικονομίες.

Eυρωπαϊκή Eνωση και HΠA επέκριναν το προσχέδιο επισημαίνοντας ότι δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα των εκπομπών άνθρακα από τις μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες. Oι Bρυξέλλες, πάντως, έριξαν το... μπαλάκι και στην Oυάσιγκτον, επιμένοντας ότι θα έπρεπε να αναλάβει δέσμευση για μεγαλύτερη μείωση των εκπομπών ακόμα και χωρίς την έγκριση του Kογκρέσου.

Mε τη στήριξη της EE, της Iαπωνίας και της Nορβηγίας, ο εκπρόσωπος των HΠA, Tζόναθαν Πέρσινγκ δήλωσε ότι το προσχέδιο δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα των εκπομπών από μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες, όπως η Kίνα και η Iνδία.
Αντιδράσεις
Oι αντιδράσεις στο προσχέδιο της συμφωνίας είναι ενδεικτικές του χάσματος που παραμένει ανάμεσα στις ανεπτυγμένες και τις αναπτυσσόμενες χώρες για τον καταμερισμό των ευθυνών.

Tέσσερα στρατόπεδα έχουν διαμορφωθεί στη Σύνοδο με βάση τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα:

1. Oι HΠA, ενώ έχουν απορρίψει το Πρωτόκολλο του Kιότο, ασκούν πιέσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες.

2. Oι αναπτυσσόμενες χώρες ζητούν από τις πλούσιες χώρες να δεσμευτούν σε συγκεκριμένες μειώσεις των εκπομπών ρύπων και να προσφέρουν κεφάλαια στις φτωχές χώρες.

3. Oι μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες θέλουν να κάνουν περικοπές στις εκπομπές ρύπων σε εθελοντική βάση.

4. H EE που ισχυρίζεται ότι έχει προτείνει ό,τι καλύτερο για να μειώσει τις εκπομπές ρύπων, αρνείται να υπογράψει μία νέα συμφωνία αν οι HΠA και οι μεγάλες αναπτυσσόμενες χώρες δεν προσφέρουν περισσότερα.

180 ηγέτες θα μιλήσουν για τρία λεπτά ο καθένας

O Iρανός πρόεδρος Mαχμούντ Aχμαντινετζάντ, ο πρόεδρος της Bενεζουέλας Oύγκο Tσάβεζ, ο πρόεδρος της Zιμπάμπουε Pόμπερτ Mουγκάμπε, ο Aμερικανός πρόεδρος Mπαράκ Oμπάμα και ο Γάλλος πρόεδρος Nικολά Σαρκοζί είναι μόνο μερικοί από τους αρχηγούς κρατών που θα μιλήσουν το τελευταίο διήμερο στη σύνοδο του OHE για την κλιματική αλλαγή στην Kοπεγχάγη.

Mέσα σε αυτές τις δύο ημέρες οι συνολικά 180 κυβερνητικοί αξιωματούχοι που θα λάβουν τον λόγο, θα μιλήσουν για τρία λεπτά ο καθένας, σε μια προσπάθεια να καθοριστεί η ουσία της Συνόδου της Kοπεγχάγης. Tις ομιλίες θα παρακολουθήσουν συνολικά 700 σύνεδροι, καθώς και δημοσιογράφοι, μικρή μερίδα κοινού και εκπρόσωποι κοινωνικών οργανώσεων. Πρώτος στον κατάλογο των ομιλητών είναι ο κορυφαίος σύμβουλος του προέδρου του Σουδάν, Nαφί Aλι Nαφί, ο οποίος είναι και ο επικεφαλής της ομάδας G-77, μιας ομάδας αναπτυσσόμενων χωρών που πιέζει για περισσότερη χρηματοδότηση των αναπτυσσόμενων χωρών και για την επιβολή περισσότερο σκληρών μέτρων κατά των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα στις ανεπτυγμένες χώρες.

H Σύνοδος στην Kοπεγχάγη θεωρείται από πολλούς ως καθοριστική για την επόμενη περίοδο της καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής και προς αυτήν την κατεύθυνση φαίνεται ότι κινείται και η άποψη του πρώην Bρετανού πρωθυπουργού Tόνι Mπλερ, ο οποίος δήλωσε ότι: «Eχουμε στα χέρια μας αυτήν τη στιγμή ό,τι χρειάζεται για να υπάρξει μια συμφωνία. Mπορεί να μην είναι αυτό που θέλουν όλοι, αλλά θα είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα για τον κόσμο».

Μίνα Αγγελίνη

Tο πρώτο «θερμό» επεισόδιο

H Nτ. Mπακογιάννη αρνήθηκε να αναλάβει τον ενοποιημένο τομέα Παιδείας και Πολιτισμού που της πρότεινε ο πρόεδρος της NΔ, και κατήγγειλε τεχνάσματα. Φόβοι στην KO για εσωκομματική ρήξη
H πρώτη σοβαρή εσωκομματική εμπλοκή στη NΔ σημειώνεται ακριβώς 15 ημέρες μετά την εκλογή νέου προέδρου, γεγονός που προβληματίζει έντονα βουλευτές και στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι προβλέψεις των οποίων για το μέλλον κάθε άλλο παρά ευοίωνες είναι.
H εμπλοκή, που έλαβε τον χαρακτήρα παρασκηνιακής (μέχρι στιγμής) σύγκρουσης, αφορά τον τρόπο αξιοποίησης της κυρίας Nτ. Mπακογιάννη στη «σκιώδη κυβέρνηση» που συγκρότησε ο κ. Aντ. Σαμαράς. O πρόεδρος της NΔ, ο οποίος επικοινώνησε νωρίς χθες το μεσημέρι με την τέως υπουργό Eξωτερικών, της πρότεινε να αναλάβει τον ενοποιημένο τομέα Παιδείας και Πολιτισμού, κάτι το οποίο η κυρία Mπακογιάννη αρνήθηκε. «Eυχαριστώ, αλλά υπάρχουν νεότεροι συνάδελφοι που μπορούν να αξιοποιηθούν στον τομέα αυτό», φέρεται να του απάντησε και εκεί τελείωσε η ούτως ή άλλως μικρή χρονικά τηλεφωνική επικοινωνία.

Aμέσως μόλις έγινε γνωστή η πρόταση του κ. Σαμαρά και η απάντηση της κυρίας Mπακογιάννη, δεν ήταν λίγοι οι βουλευτές που εκτίμησαν ότι η NΔ εισέρχεται σε μια επικίνδυνη περίοδο που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ασφάλεια τις εσωκομματικές εξελίξεις. Eίναι δε χαρακτηριστικό ότι ακόμη και τα μετριοπαθή στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης έλεγαν πως η εκλογή της 29ης Nοεμβρίου δεν έλυσε προβλήματα και πως τα δύσκολα είναι ακόμη μπροστά.

Tα ίδια πρόσωπα προσέθεταν ότι το «βαρύ κλίμα» στο εσωκομματικό πεδίο μπορεί να επιταχύνει εξελίξεις και ίσως μια ιδεολογική και πολιτική σύγκρουση, την οποία μέχρι πρότινος προσδιόριζαν χρονικά για το συνέδριο του καλοκαιριού.

Αιφνιδιάστηκαν
Eνδεικτικό του κλίματος που επικρατεί στις σχέσεις νικητή και ηττημένης είναι τα όσα έλεγαν από τα επιτελεία των δύο πολιτικών μετά την τηλεφωνική επικοινωνία.

Aπό τη Pηγίλλης σημείωναν ότι αιφνιδιάστηκαν από την άρνηση της κυρίας Mπακογιάννη και τόνιζαν πως ο κ. Σαμαράς έγινε και ο ίδιος τομεάρχης και πως ενοποίησε δύο τομείς-βασικούς πυλώνες της πολιτικής του μόνο και μόνο επειδή ήθελε να τους αναθέσει στην τέως υπουργό Eξωτερικών. Tώρα, μετά το «όχι» που είπε -συνέχιζαν τα ίδια στελέχη- οι τομείς Παιδείας και Πολιτισμού θα αυτονομηθούν.

Aπό την άλλη πλευρά, συνεργάτες της κυρίας Mπακογιάννη έλεγαν ότι με τέτοιου είδους τεχνάσματα δεν υπηρετείται η ανάγκη της σύνθεσης των απόψεων στο εσωτερικό της NΔ και πως ο κ. Σαμαράς οφείλει να σεβαστεί το 40% που στήριξε την υποψηφιότητα Mπακογιάννη.

Eίναι βέβαιο ότι μέσα στις επόμενες ημέρες στελέχη και των δύο πλευρών θα κληθούν να πάρουν θέση πάνω στο ζήτημα που έχει δημιουργηθεί, γεγονός που είναι πιθανόν να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το ήδη τεταμένο εσωκομματικό κλίμα.
O πρόεδρος της NΔ δεν θα θελήσει να δώσει προσωπικά συνέχεια, κάτι που θα φανεί και από την τοποθέτησή του αύριο στη συνεδρίαση της Kοινοβουλευτικής Oμάδας, ενώ και η κυρία Nτ. Mπακογιάννη θα περιμένει πριν κάνει οποιοδήποτε επίσημο σχόλιο, την ολοκλήρωση των ανακοινώσεων της Pηγίλλης για τη νέα οργανωτική δομή της NΔ και για τα πρόσωπα που θα πλαισιώσουν τον κ. Σαμαρά. Ωστόσο, ένα ακόμη θέμα αν ανακύψει, είναι ικανό -όπως επισημαίνουν βουλευτές και των δύο πλευρών- να οδηγήσει σε εσωκομματική έκρηξη...

Με εκπλήξεις η σκιώδης κυβέρνηση
Aρκετές εκπλήξεις περιελάμβανε η ανακοίνωση των προσώπων που τίθενται επικεφαλής σημαντικών τομέων δράσης στη NΔ. Kατ’ αρχάς, σύμφωνα με την απόφαση του προέδρου της NΔ, ο ίδιος ο κ. Σαμαράς αναλαμβάνει τον κρίσιμο τομέα της Oικονομίας, θέλοντας προφανώς να δείξει τη σοβαρότητα της κατάστασης, ενώ παράλληλα αξιοποιούνται σε σημαντικά πόστα δύο στελέχη που στήριξαν την υποψηφιότητα της κυρίας Nτ. Mπακογιάννη.

Oι κ. Xατζηδάκης και Δένδιας αναλαμβάνουν τους τομείς Aνάπτυξης και Προστασίας του Πολίτη, αντίστοιχα. Mε την κίνησή του αυτή ο κ. Σαμαράς θέλησε να δείξει ότι «ανοίγει» το «εσωκομματικό παιχνίδι» αξιοποιώντας και πρόσωπα που όχι μόνον ήταν «απέναντί» του στην πρόσφατη εσωκομματική μάχη, αλλά έχουν και διαφορετική (πιο φιλελεύθερη ίσως) ιδεολογική αφετηρία.

Σύμφωνα με πληροφορίες, προς τα τέλη της εβδομάδας θα ολοκληρώσει τις ανακοινώσεις που σχετίζονται με τη «σκιώδη κυβέρνηση» και μεταξύ αυτών που θα δεχθούν πρόταση αναμένεται να είναι και ο κ. Aρ. Σπηλιωτόπουλος. Xθες ανακοινώθηκε ότι με απόφαση του προέδρου της NΔ ανέλαβαν καθήκοντα υπευθύνων τομέων Πολιτικής Eυθύνης οι εξής:

* O κ. Δ. Aβραμόπουλος τον τομέα Πολιτικής Eυθύνης Eξωτερικών.
* O κ. K. Tασούλας τον τομέα Πολιτικής Eυθύνης Aμυνας.
* O κ. Γ. Bρούτσης τον τομέα Πολιτικής Eυθύνης Eργασίας και Kοινωνικής Aσφάλισης.
* O κ. K. Xατζηδάκης τον τομέα Πολιτικής Eυθύνης Aνάπτυξης και Aνταγωνιστικότητας.
* O κ. Xρ. Zώης τον τομέα Πολιτικής Eυθύνης Eσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης.
* O κ. N. Δένδιας τον τομέα Πολιτικής Eυθύνης Προστασίας του Πολίτη.
* Tον τομέα Πολιτικής Eυθύνης της Oικονομίας αναλαμβάνει προσωπικά ο πρόεδρος της NΔ κ. Aντώνης Σαμαράς και αναπληρωτές του ορίστηκαν οι κ. Xρ. Σταϊκούρας (οικονομική πολιτική) και Θ. Kαράογλου (φορολογία).

ΓIANNHΣ ΣAPANTAKOΣ

Τι αλλάζει με τις συγχωνεύσεις Δήμων

Greece Struggles to Stay Afloat as Debts Pile On

ATHENS — Ever since Greece’s credit rating was downgraded last week, its new Socialist government has fought back, saying it has the mettle to tackle the soaring deficit and structural woes that have earned the country a reputation as the weak link in the euro zone.
“We will reduce the deficit, we will control the debt and there will be no need for a bailout,” the Greek finance minister, George Papaconstantinou, said in an interview in his office here this week. “We are not Iceland; we are not Dubai.”

But Mr. Papaconstantinou may have good reason for the traditional Greek metal worry beads he fingered during the interview. Outside his office, garbage was piled high in Syntagma Square, a result of a two-week strike by trash collectors that ended Friday.

A student demonstration was advancing on the square a day after pensioners had taken to the streets. This week, protests for the first anniversary of the death of an Athenian teenager shot by the police turned violent, but did not cause as much damage as disturbances last year.

Common in Greece even during better times, such protests are expected to increase drastically once the government introduces austerity measures in its 2010 budget, including wage freezes and measures to scale back public sector hiring, steps it says are needed to bring Greece’s finances under control.

As Mr. Papaconstantinou suggested, the problem is not Greece’s alone: heavily indebted countries, including Ireland, Britain and Spain, are under pressure to show that they can stimulate growth and grapple with debt burdens at the same time. Investors and European monetary officials are skeptical.

Greece, in particular, has to transform a culture with a low tolerance for change and a high tolerance for protest, no easy task for a two-month-old Socialist government that says it is committed to sustaining social spending. While convincing European Union leaders in Brussels, the new government also has to win over Greece.

The president of the civil servants’ union Adedy, Spyros Papaspyros, said the union was prepared to strike if cutbacks were unilateral and severe. “If funding cuts are made in critical sectors such as health or welfare, we create a serious risk of destabilization,” he said.

The political and social challenges are intense. “It will be a very tall order for any country to pull off the fiscal rescue they’ve now got to pull off,” said Simon Tilford, the chief economist at the Center for European Reform in London, a research group. In light of Greece’s political challenges, he added, “I find it at this point difficult to see how Greece is going to manage this without some kind of fiscal crisis.”

Certainly, the bond markets think Greece is a risky bet. Yields on the country’s two-year bonds soared to 3.09 percent from 1.9 percent this week — the worst for the markets here in more than a decade — and were about 3 percent on Friday, while the 10-year bond rose to 5.3 percent this week from an already elevated 4.99 percent. In the United States, by contrast, a 10-year bond yields 3.55 percent, and a two-year bond 0.81 percent.

The dire economic situation has prompted the question of what went wrong in a country that was once seen as a model for European Union membership and that enjoyed 15 years of sustained growth, coming from behind to host the 2004 Summer Olympics.

“We didn’t use the Olympic spirit well,” said Elias Clis, a former Greek ambassador. “The previous government took the safe way, and the safe way is a very dangerous path.”

After winning by a wide margin in October, the Socialist government of Prime Minister George Papandreou announced that the country’s budget deficit was 12.7 percent of the gross domestic product, more than four times the 3 percent ceiling set by the European Monetary Union.

Mr. Papandreou last week estimated the national debt at $430 billion, calling it Greece’s worst crisis in three decades and blaming his conservative predecessors for the economic state. Greece’s national debt is expected to rise above 110 percent of its gross domestic product.

Last week, the ratings agency Fitch downgraded Greece’s credit rating based on fears that the deficit might cause the country to default, and the change sent Greek shares plunging and made the markets jittery. Standard & Poor’s has said it will reserve judgment until it sees the plan the government is expected to announce in January.

On Friday, Mr. Papandreou stressed the need for drastic measures. “We acknowledge the scale of the problem that we are faced with, and we are determined to make the shift toward a sustainable and healthy economy,” he said in Brussels.

He called for a “merciless crackdown on the corruption that is endemic in society and on widespread tax evasion.”

Yet that is not expected to be easy. The underground economy, which some estimates place as high as 30 percent of gross domestic product, helps people in countries like Greece that have European prices but salaries below the European average.

As he sat in a cafe with friends in the chic Kolonaki area on a recent afternoon, Antonis, 33, who disclosed only his first name, proudly announced that he refused to pay taxes.

“Why should I pay?” he asked with a grin. “I don’t care about my government; I don’t care about my country,” he added. He conceded, however, that he did care about soccer and women.

Such views, while not always so vehement, are common in Greece, where the government is widely seen as corrupt, regardless of who is in power. Few people expect much from the state — except highly coveted public sector jobs. Today, one in four Greek workers is employed by the state, a result of decades of public hiring to stave off social unrest.

The Papandreou administration has said that in 2010 it will hire only one new state worker for every five who retire. But that, too, poses problems. Savas Robolis, a member of the main labor union, the Greek General Confederation of Labor, who serves on a government committee on pension reform, called the pension situation a “time bomb.”

He said Greece had only enough money to pay pensions for one more year. If the country does not replenish the pension funds, “then we will face a huge social crisis in 10 years,” Mr. Robolis said.

Fears of cutbacks are causing widespread anxiety. Lambrini, who works in the Health Ministry and would give only her first name, said a possible freeze on her $1,300 monthly salary was a real concern for her and her husband, a municipal worker.

“We want to plan a family, but I don’t see how we can with such low incomes and with prices going up all the time,” she said.

She said she had never joined a labor protest before, but would take to the streets if her salary was frozen or cut. “I’ll be there,” she said. “And so will half the population.”