Ιδού ο καταλληλότερος καρπαζοεισπράκτορας

ΒΡΕΧΕΙ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΑΠΟ ΤΑΤΟΥΛΗ, ΜΑΝΩΛΗ, ΠΟΛΥΔΩΡΑ
Ούτε τα χαμόγελα στα δείπνα του πρωθυπουργού ούτε οι συστάσεις του Μαξίμου είναι αρκετές να αντιμετωπίσουν τη θύελλα διαφοροποιήσεων που όλοι προεξοφλούν ότι θα έρθει από το φθινόπωρο, όταν στην Ολομέλεια θα δοκιμαστεί για τα καλά η οριακή πλειοψηφία των 152 βουλευτών.
Ανήσυχο το Μαξίμου από το θρίλερ με την τροπολογία για τις ΔΕΚΟ και τα «παιχνίδια» με τον Μανώλη, έστειλε διά του Θόδωρου Ρουσόπουλου σαφές μήνυμα την περασμένη Τετάρτη ότι η Ν.Δ. είναι ανεκτική στη διαφωνία, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι θα μπουν εμπόδια στην προώθηση του κυβερνητικού έργου. Ωστόσο, είναι φανερή η αδυναμία του Μαξίμου να επιβάλει… φίμωτρο στους διαφωνούντες βουλευτές, δεδομένου ότι οι ποινές ως μέθοδος συνετισμού των «άτακτων παιδιών» ανήκουν στο παρελθόν. Το σκηνικό έχει αλλάξει δραματικά από την εποχή της απόλυτης παντοδυναμίας του πρωθυπουργού στην προηγούμενη Βουλή όταν για δηλώσεις μικρής σημασίας διέγραφε εν μια νυκτί τον τότε βουλευτή Β. Πολύζο, που είχε τολμήσει να πει το αυτονόητο, ότι, δηλαδή, υπάρχουν διεφθαρμένα στελέχη σε όλα τα κόμματα. Εκείνη η επίδειξη υπερβολικής σκληρότητας ισοδυναμεί με τραγική ειρωνεία μετά τις αποκαλύψεις για αλλεπάλληλα γαλάζια σκάνδαλα που κουκουλώνονται όπως-όπως.
Για πρώτη φορά ο Κώστας Καραμανλής βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Ο άλλοτε αγέρωχος ηγέτης δίνει την εντύπωση καρπαζοεισπράκτορα που δεν προλαβαίνει να μαζεύει ηχηρά ραπίσματα από τους υποτελείς του. Πρόκειται για τη δίκαιη τιμωρία του. Πολιτεύτηκε με ομιλίες ηθικοπλαστικού περιεχομένου και αποπειράθηκε να κυβερνήσει με εισαγγελικές διώξεις, κηρύσσοντας πόλεμο στους «νταβατζήδες» και εξαπολύοντας εκστρατεία κατά της διαφθοράς. Σήμερα διαπιστώνει ότι έχει χάσει το ηθικό πλεονέκτημα που διαφήμιζαν οι επικοινωνιολόγοι του, έστω κι αν οι διαφωνούντες εξακολουθούν να κρατούν την εικόνα του έξω από το τοπίο των σκανδάλων. Η ανοχή του πρωθυπουργού, όμως, σε σκαστές δυσώδεις υποθέσεις όπου εμπλέκονται γαλάζια στελέχη, τον καθιστά συνυπεύθυνο τουλάχιστον σε επίπεδο πολιτικής ευθύνης. Η κουραστική επανάληψη της διαβεβαίωσης ότι ο ίδιος και η κυβέρνηση δείχνουν μηδενική ανοχή στη διαφθορά έχει καταντήσει… γραφικότητα που προκαλεί κλαυσίγελο ακόμη και στους ψηφοφόρους της Δεξιάς.