Η σχετική «άνεση» των 152 βουλευτών ενισχύει τις φυγόκεντρες τάσεις σε βουλευτές που διαπιστώνουν ότι μεγαλώνει διαρκώς η απόσταση μεταξύ κυβέρνησης και κοινής γνώμης. Κι αν ο πρωθυπουργός διστάζει να διαγράψει έστω κι έναν αντάρτη προς γνώση και συμμόρφωση των επομένων, δεν είναι μόνο επειδή τρέμει στην ιδέα της εύθραυστης πλειοψηφίας των 151 (ουδείς θα αναλάμβανε το ρίσκο να ρίξει την κυβέρνηση), αλλά επειδή εκτιμά ότι οι άλλοι διαφωνούντες θα νιώσουν πολύ πιο ασφαλείς στην κατάθεση των διαφωνιών τους. Και η συνεχιζόμενη γκρίνια είναι αρκετή να απαξιώσει το όποιο κυβερνητικό «έργο».
Όπως έδειξε η φαρσοκωμωδία που παίχτηκε με την «αντικατάσταση» του βουλευτή Αργολίδας, Γιάννη Μανώλη, εκείνο που ενδιαφέρει αυτή την εποχή την κυβέρνηση είναι να διατηρηθεί στην εξουσία. Το είπε εμμέσως πλην σαφώς ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όταν ερωτήθηκε αν η κυβέρνηση είναι ικανοποιημένη από τη «σύμπνοια» της κοινοβουλευτικής της ομάδας. Η απάντηση ήταν «ναι» με την εξήγηση ότι, ενόσω επιβεβαιώνεται η εμπιστοσύνη της Βουλής, δεν υπάρχει πρόβλημα. Η θέση αυτή εξηγεί και τη στάση που κράτησε ο Μανώλης μετά τη συμφωνία για την αντικατάστασή του (που πάντως του επιβλήθηκε, χωρίς να τη ζητήσει). Είπε ότι, αν έμπαινε θέμα να πέσει η κυβέρνηση, δεν θα επέμενε να καταψηφίσει την τροπολογία, παρά τη διαφωνία του!
Σάββατο 2 Αυγούστου 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου