Η οικονομία εκδικείται

Λένε ότι σε μια από τις πρώτες συσκέψεις του επιτελείου του Μπιλ Κλίντον, που συζητούσε ποιο θέμα πρέπει να προταχθεί στην προεκλογική καμπάνια με αντίπαλο τον Τζoρτζ Μπους (τον κανονικό…), ένας συνεργάτης τού μετέπειτα προέδρου των ΗΠΑ τα «πήρε στο κρανίο». Σηκώθηκε οργισμένος, άρπαξε μια κιμωλία κι έγραψε με σπουδή στο μαυροπίνακα τέσσερις λέξεις: «Είναι η οικονομία, ηλίθιοι!».
Το πόσο δίκιο είχε φάνηκε από το αποτέλεσμα των εκλογών. Ο άσημος γερουσιαστής από το Άρκανσo νίκησε το διάσημο αντίπαλό του, που είχε θριαμβεύσει στον Πρώτο Πόλεμο του Κόλπου και είχε πιστωθεί την πτώση του κομμουνισμού. Όταν ένας Τζορτζ Μπους (ο κανονικός…) δεν άντεξε να αναμετρηθεί στον τομέα της οικονομίας, ο Κώστας Καραμανλής (το αντίγραφο…), με μόνο προσόν το «καταλληλότερος» των γκάλοπ, ούτε σε θαύμα δεν μπορεί να ελπίζει σε περίπτωση που η επόμενη εκλογική αναμέτρηση εντοπισθεί στον ίδιο τομέα.
Για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας τα στοιχεία βοούν. Ο ίδιος ο αρμόδιος υπουργός ομολογεί άλλοτε με κυνική ειλικρίνεια κι άλλοτε με φραστικές περικοκλάδες ότι «πιάσαμε πάτο στα έσοδα», ότι αποτύχαμε παταγωδώς να περιορίσουμε τη φοροδιαφυγή, ότι η ανταγωνιστικότητα κατρακυλάει, ότι τα ελλείμματα διογκώνονται, ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε τις μεταρρυθμίσεις, κι ότι όλοι οι οικονομικοί δείκτες μάς κατατάσσουν στην ουρά της Ευρώπης των «15» (και πολύ σύντομα των «25»). Κάτι υποσχέσεις περί πακέτου παροχών που θα ανακούφιζαν τους νεόπτωχους, κάτι δεσμεύσεις περί στήριξης των πολύτεκνων οικογενειών και κάτι σχέδια περί επιστροφής του φόρου των καυσίμων στους αγρότες αποδεικνύονται κακόγουστες φάρσες.
Αλλά, αντί για έστω και ήπια αυτοκριτική ή ένα υποκριτικό συγγνώμη, ο Κ. Καραμανλής διά του αρμόδιου υπουργού του συνεχίζει τις ιταμές προκλήσεις. Προκαλεί τα δημοκρατικά ανακλαστικά και τη στοιχειώδη νοημοσύνη του λαού. Δυο πρόσφατα (από τα πολλά) παραδείγματα αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
Πριν από λίγες μόνο ημέρες, σχεδόν ταυτόχρονα, ο Γ. Αλογοσκούφης εξήγγειλε γενναίες αυξήσεις (ύψους 80%) στους δικαστές και γενναίες μειώσεις (μέχρις εξαφανίσεως) στα κεκτημένα δικαιώματα των εργαζομένων. Η πρόκληση από τα δύο μέτρα και δύο σταθμά είναι προφανής. Το υπουργείο Οικονομίας μετατρέπεται σε κουβαρντά εγκρίνοντας κολοσσιαίες αυξήσεις αποδοχών σε έναν ολόκληρο κλάδο εξ αφορμής μιας δικαστικής προσφυγής ενός μέλους του που δικαιώθηκε από τους… συναδέλφους του. Και με βάση μία απόφαση, μοιράζει χρήμα σε όλους. Σε ανάλογες περιπτώσεις, το ίδιο υπουργείο, με την ίδια ηγεσία, σε ίδιες δικαστικές αποφάσεις παρίστανε τον Σάιλοκ. Σε μια πρωτοφανή επίδειξη αλαζονείας, δεν έδινε χρήματα σε όλους τους δικαιούχους, αλλά μόνο σε εκείνους που είχαν προσφύγει στα δικαστήρια και είχαν δικαιωθεί.
Σ’ αυτό το κλίμα της κατάφωρα άδικης μεταχείρισης Ελλήνων πολιτών, ο κ. Αλογοσκούφης με την έγκριση του «καταλληλότερου» πρωθυπουργού προχωρεί σε ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στο Δημόσιο επικαλούμενος τα «προνόμια» που απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ και το ύψος των αποδοχών τους!
Μιλάμε για χαρμάνι κοινωνικής αναλγησίας και ασύστολου θράσους. Είτε οι θηριώδεις αυξήσεις στους δικαστικούς αποτελούν το... αντίδωρο στην κατάργηση του αυτοδιοίκητου (που απεργάζεται άλλος «μεταρρυθμιστής» υπουργός) είτε προσπάθεια κατευνασμού των λειτουργών που δεν συμμερίζονται τις κομματικές ανάγκες της κλυδωνιζόμενης από τα σκάνδαλα κυβέρνησης, το βέβαιο είναι πως υπονομεύουν τα ράκη αξιοπιστίας που έχουν απομείνει στο οικονομικό επιτελείο.
Την εποχή που οι χαμηλόμισθοι κι οι μικροσυνταξιούχοι καλούνται να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι, οι υπεύθυνοι για το αδιέξοδο με το ένα χέρι αφαιρούν από τους πολλούς και με το άλλο σκορπίζουν αφειδώς στους λίγους. Και μιλάμε μόνο για κλάδους εργαζομένων. Διότι, αν αναφέρουμε και τα βαρύτιμα δώρα στο ιδιωτικό κεφάλαιο, η αγανάκτηση χτυπάει κόκκινο. Ωστόσο, αντί να πολιτεύονται σεμνά και ταπεινά, μας περνάνε για ηλίθιους με τον υπουργό της αποτυχίας να δηλώνει ότι δεν ανέχεται «εργαζόμενους δύο ταχυτήτων» και να θρηνεί για τις άθλιες συνθήκες εργασίας στον ιδιωτικό τομέα – λες κι αυτός είναι παρατηρητής ή εξωγήινος! Κι όλα αυτά χωρίς να κοκκινίζει από ντροπή…
Οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι η οργή μας για τον εμπαιγμό και τις βαθύτατα αντιδημοκρατικές μεθόδους της νέας διακυβέρνησης δεν στρέφεται αποκλειστικά κατά των μαθητευόμενων μάγων της Πλατείας Συντάγματος. Κατά τη γνώμη μας, την κύρια ευθύνη φέρει ο πρωθυπουργός. Όχι μόνο διότι και θεσμικά είναι υπεύθυνος, αλλά πρωτίστως διότι έχει εξαπατήσει πάρα πολλούς και συνεχίζει να κοροϊδεύει ασύστολα. Αρκεί το γελοίο και χυδαίο κόλπο με το οποίο πέρασε πραξικοπηματικά το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» της αλογοσκούφειας τροπολογίας. Όπου ένας βουλευτής –αντάρτης του γλυκού νερού– δήλωσε ότι θα καταψηφίσει και δέχτηκε ασμένως να τον αντικαταστήσουν με συνάδελφό του που δεν έχει παρόμοιες… φιλεργατικές ευαισθησίες ώστε να επιβεβαιωθεί η «εμπιστοσύνη» της Βουλής προς την κυβέρνηση! Κι ο αρειμάνιος πρωθυπουργός, που κράδαινε απειλητικά το τσεκούρι κατά των απείθαρχων, παριστάνει τον Βούδα.
Ο θίασος ποικιλιών του Κ. Καραμανλή (του αντιγράφου) καταρρέει συμπαρασύροντας δημοκρατικούς θεσμούς, εργασιακά δικαιώματα και τελικά την ίδια τη χώρα. Ό,τι και να κάνει, την τιμωρία δεν θα την αποφύγει. Η οικονομία, όπως και η πολιτική, εκδικείται.