O πολιτικός ρεαλισμός της Ε.Ε.

14 Φεβρουαρίου σήμερα, ημέρα γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου.

Η σημερινή μέρα ξημέρωσε για την Ελλάδα να βρίσκεται σε μια σχέση -ξαφνικά- άκρως… ερωτική με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ευρωζώνης. Πώς συνέβη, ενώ επί ένα μήνα τουλάχιστον, τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ εμφάνιζαν την Ελλάδα «χώρα απατεώνων», παντελώς «αναξιόπιστη και απίστευτα χρεωμένη», τώρα να θεωρούν ότι ήταν σωστή η κίνηση της Ε.Ε. να δηλώσει την «πολιτική της στήριξη» στην Ελλάδα;

Κατ’ αρχάς, η «πολιτική στήριξη», σύμφωνα με τα λεγόμενα της ίδιας της Γερμανίδας καγκελαρίου- η οποία αγωνίστηκε, εις μάτην, η αλήθεια είναι, να πείσει τα μέλη του κυβερνητικού συνασπισμού της για δανειοδότηση της χώρας μας- σημαίνει «μήνυμα».

Μήνυμα προς τις αγορές και τους κερδοσκόπους ότι η πολιτική, ευρωπαϊκή -και κυρίως γαλλογερμανική- πολιτική εγγύηση για την «καλή ελληνική διαγωγή του μέλλοντος» συνιστά και το «ειδικό βάρος» που θα πρέπει να «φορτωθούν» οι αγορές για να «ανασάνουν» και να πάψουν να πέφτουν.

Ειδικά δε για το λόγο που κάνει τη Μέρκελ να αισθάνεται ευγνώμων έναντι του Έλληνα πρωθυπουργού, αρκεί η παραπομπή στα λόγια του ιδίου: «Δεν ζητούμε οικονομική βοήθεια… αφαιρείται αυτή τη στιγμή μέρος της κυριαρχίας μας».

Κοινώς; Το μείζον ζητούμενο για την Ε.Ε. ήταν η αταραξία!

Η «μη διατάραξη» της ισοτιμίας του ευρώ, κάτι που -προς το παρόν- επιτεύχθηκε, χωρίς να βάλει κάποια χώρα το χέρι στην τσέπη για την Ελλάδα, αντιθέτως, με μια «απλή» πολιτική δήλωση και με ένα σκληρό αντίτιμο για την «πολιτική αυτή δήλωση»:

«…Τα μέτρα είναι τα σκληρότερα απ’ όσα έχει λάβει η Ε.Ε. στην 53χρονη ιστορία της και εάν εφαρμοστούν κατά γράμμα θα οδηγήσουν σε σημαντική μείωση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας όσον αφορά την άσκηση της δημοσιονομικής της πολιτικής, για να μπορεί να συνεχίσει να μοιράζεται το ευρώ με τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες δεκατρείς χώρες-μέλη της Ευρωζώνης», εννοιοδοτούν το αντίτιμο οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», οι οποίοι, όλο το προηγούμενο της σύγκλησης της έκτακτης Συνόδου Κορυφής (11 Φεβρουαρίου) διάστημα, επεδείκνυαν, ομού μετά των βρετανικών εφημερίδων, τις βαθιές τους γνώσεις περί την ελληνική μυθολογία και την αρχαία ελληνική τραγωδία, αναφερόμενοι στο «χρέος», το «άγος», την «κάθαρση».

Η «κάθαρση» επιτεύχθηκε προχθές, σύμφωνα με την αγγλοσαξονική αντίληψη, λαμβάνοντας το όνομα «Τριμερής Επιτήρηση». Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Κομισιόν, θα επιτηρούν στενά και στη βάση μηνιαίου ελέγχου, τα επώδυνα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου με στόχο τη μείωση του ελληνικού ελλείμματος εντός του 2010 βάσει του δημοσιοποιημένου Προγράμματος Σταθερότητας.

Τούτων δοθέντων, για όσους αρχίζουν να μην κατανοούν, από το σημείο αυτό και μετά, πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για μια «ξαφνική αγάπη» μεταξύ Ελλάδας και υπόλοιπων-μελών της Ε.Ε. όταν η πολιτική στήριξη της δεύτερης μεταφράζεται σε τριπλή κηδεμονία της Ελλάδας, η απάντηση είναι απλή:

Η αγάπη νοοείται ως σχέση δούναι και λαβείν, σχέση ανταλλαγής και συναλλαγής:

Στο ερώτημα του τι άλλαξε και οι Γαλλογερμανοί δεν προχώρησαν στη σύναψη διμερούς δανείου με την Ελλάδα, αλλά προτίμησαν μια συνολική, συμβιβαστική, ευρωπαϊκή λύση που να εκφράζει όλη την ευρωζώνη- και τους τραπεζίτες που συνεδρίασαν μετά την τηλεδιάσκεψη των υπουργών Οικονομικών των 27 (Eurogroup) την Τετάρτη- απάντησε ο πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ:

«Δεν δίνουμε λεφτά χωρίς αντίκρισμα. Θα δώσουμε χρήματα μόνο όταν η Ελλάδα έχει πάρει τα απαιτούμενα μέτρα και όταν οι αγορές αντιδράσουν ανάλογα».