Μια παράσταση και τρία βιβλία
Σε μια συνήθεια που εγκατέλειψα λόγω των δραματικών πολιτικών εξελίξεων των τελευταίων μηνών σκέφθηκα να επιστρέψω σήμερα: Να αφιερώνω τα σαββατιάτικα σημειώματά μου σε θέματα που δεν σχετίζονται με την τρέχουσα επικαιρότητα και που συχνά είναι πιο ενδιαφέροντα, χρήσιμα και πολύτιμα.
Η σημερινή πρότασή μου αφορά μια παράσταση και σε τρία βιβλία. Ο λόγος για την παράσταση του έργου του Μάθιου Χαρτ «Τραγουδώντας, χορεύοντας, παίζοντας», σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντωνίου, σκηνικά Κώστα Ηρακλή Γεωργίου, μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, ενδυματολογική επιμέλεια Ρενέ Ταπί, μουσική επιμέλεια Βασίλη Μαντά, με πρωταγωνιστές τους Νατάσα Ασίκη, Γεωργία Ζώη και Αντώνη Αντωνίου, ενώ το ρόλο του έχει παίξει και ο εκδότης Διονύσης Βίτσος όσον αφορά την παραγωγή και στην επιμέλεια του προγράμματος. Δίνεται στη «Θεατρική Σκηνή» της Πλατείας Κολιάτσου και περιλαμβάνει τρεις μονολόγους ανθρώπων του θεάματος που προσπάθησαν, με την αποτυχία να καιροφυλακτεί σε κάθε στιγμή τους.
Αξίζει να τη δείτε αυτήν την παράσταση. Όπως αξίζει να διαβάσετε και κάποιο από τα τρία –ίσως και τα τρία– βιβλία που διάλεξα από τις Εκδόσεις «Ψυχογιός»: Το «Κόκκινο Σημάδι» της Σοφίας Βόικου, μια συναρπαστική ιστορία που ξεκινά από τη σφαγή της Μικρασιατικής Καταστροφής και καταλήγει στη σύγχρονη εποχή, με τα γεγονότα να σημαδεύουν τις ήδη σημαδεμένες γενιές και τη ζωή τους.
Ένα άλλο μυθιστόρημα, αυτό της δημοσιογράφου Ιουστίνης Φραγκούλη – Αργύρη, με τίτλο «Για την αγάπη των άλλων», με συναρπαστική επίσης γραφή, με πλοκή που επίσης ξεκινά από τα δύσκολα χρόνια των αρχών του περασμένου αιώνα, μεταφέρει τη συγκλονιστική ιστορία της μητέρας του διακεκριμένου Ελληνοαμερικανού Τζον Κατσιματίδη, με ρίζες στα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα.
Εξίσου συναρπαστική και η πλοκή του βιβλίου της Ελένης Τσαμαδού «Της ζωής και της αγάπης». Και πάλι το νήμα πιάνεται από μια σκληρή ιστορική περίοδο, αυτήν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτή τη φορά. Στιγμές ηρωισμού, αλλά και στιγμές προδοσίας, με το παρελθόν να πέφτει βαρύ πάνω στο παρόν σύγχρονων, καθημερινών ανθρώπων. Και με το παρόν να απελευθερώνεται όταν ακουμπά στις πληγές του πιο εφιαλτικού παρελθόντος.
Σε μια συνήθεια που εγκατέλειψα λόγω των δραματικών πολιτικών εξελίξεων των τελευταίων μηνών σκέφθηκα να επιστρέψω σήμερα: Να αφιερώνω τα σαββατιάτικα σημειώματά μου σε θέματα που δεν σχετίζονται με την τρέχουσα επικαιρότητα και που συχνά είναι πιο ενδιαφέροντα, χρήσιμα και πολύτιμα.
Η σημερινή πρότασή μου αφορά μια παράσταση και σε τρία βιβλία. Ο λόγος για την παράσταση του έργου του Μάθιου Χαρτ «Τραγουδώντας, χορεύοντας, παίζοντας», σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντωνίου, σκηνικά Κώστα Ηρακλή Γεωργίου, μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, ενδυματολογική επιμέλεια Ρενέ Ταπί, μουσική επιμέλεια Βασίλη Μαντά, με πρωταγωνιστές τους Νατάσα Ασίκη, Γεωργία Ζώη και Αντώνη Αντωνίου, ενώ το ρόλο του έχει παίξει και ο εκδότης Διονύσης Βίτσος όσον αφορά την παραγωγή και στην επιμέλεια του προγράμματος. Δίνεται στη «Θεατρική Σκηνή» της Πλατείας Κολιάτσου και περιλαμβάνει τρεις μονολόγους ανθρώπων του θεάματος που προσπάθησαν, με την αποτυχία να καιροφυλακτεί σε κάθε στιγμή τους.
Αξίζει να τη δείτε αυτήν την παράσταση. Όπως αξίζει να διαβάσετε και κάποιο από τα τρία –ίσως και τα τρία– βιβλία που διάλεξα από τις Εκδόσεις «Ψυχογιός»: Το «Κόκκινο Σημάδι» της Σοφίας Βόικου, μια συναρπαστική ιστορία που ξεκινά από τη σφαγή της Μικρασιατικής Καταστροφής και καταλήγει στη σύγχρονη εποχή, με τα γεγονότα να σημαδεύουν τις ήδη σημαδεμένες γενιές και τη ζωή τους.
Ένα άλλο μυθιστόρημα, αυτό της δημοσιογράφου Ιουστίνης Φραγκούλη – Αργύρη, με τίτλο «Για την αγάπη των άλλων», με συναρπαστική επίσης γραφή, με πλοκή που επίσης ξεκινά από τα δύσκολα χρόνια των αρχών του περασμένου αιώνα, μεταφέρει τη συγκλονιστική ιστορία της μητέρας του διακεκριμένου Ελληνοαμερικανού Τζον Κατσιματίδη, με ρίζες στα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα.
Εξίσου συναρπαστική και η πλοκή του βιβλίου της Ελένης Τσαμαδού «Της ζωής και της αγάπης». Και πάλι το νήμα πιάνεται από μια σκληρή ιστορική περίοδο, αυτήν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτή τη φορά. Στιγμές ηρωισμού, αλλά και στιγμές προδοσίας, με το παρελθόν να πέφτει βαρύ πάνω στο παρόν σύγχρονων, καθημερινών ανθρώπων. Και με το παρόν να απελευθερώνεται όταν ακουμπά στις πληγές του πιο εφιαλτικού παρελθόντος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου