Το κοινό αίσθημα …εκδικείται

Η προχθεσινή παρέμβαση Αλμούνια προσφερόταν για μια αντεπίθεση της γαλάζιας επικοινωνιακής ομάδας κατά της πολιτικής παροχών που επέλεξε ο Παπανδρέου. Ο επίτροπος διατύπωσε μια απλή και σκληρή αλήθεια: ότι, δηλαδή, ο πυρήνας της οικονομικής πολιτικής δεν μπορεί να αλλάξει, γιατί, απλούστατα, δεν μπορούν να αλλάξουν οι απαιτήσεις και τα χρονοδιαγράμματα που έχει θέσει η Κομισιόν.

Αντ’ αυτού, η δημόσια συζήτηση και η αντιπαράθεση στα τηλεοπτικά «παράθυρα» εστιάστηκε αποκλειστικά και μονοσήμαντα στις αποπομπές από τα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. Ματαίως ο εκπρόσωπος της Ν.Δ. Γ. Κουμουτσάκος και τα στελέχη που βρίσκονταν εκείνη την ώρα σε τηλεοπτικές εκπομπές και δελτία ειδήσεων επιχειρούσαν να στρέψουν τη συζήτηση προς την οικονομία.

Οι οργισμένες δηλώσεις Τσιτουρίδη, τα λογικά ερωτήματα «γιατί ο Δούκας και όχι ο Μπασιάκος ή ο Κοντός», και όλα τα παρελκόμενα, κυριάρχησαν με τρόπο εν τέλει ζημιογόνο για τη Ν.Δ.

Εάν, δε, λάβει κανείς υπόψη του τις δημοσκοπήσεις που εμφανίζουν τον Παπανδρέου να κερδίζει κατά κράτος τις εντυπώσεις για την αποπομπή Σημίτη από τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ, δικαίως διερωτάται τι –ή τις- πταίει που το ισοπεδωτικό αίτημα της λαϊκής βάσης για «καθαρά ψηφοδέλτια» δεν αποδίδει –σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις- τα πολιτικά και επικοινωνιακά δέοντα;

Η απάντηση είναι, μάλλον, απλή. Ο Καραμανλής καθυστέρησε, δυστυχώς, να πράξει αυτό που του υποδείκνυε το «κοινό αίσθημα». Σήμερα, το ανταποδοτικό όφελος μιας τέτοιας ενέργειας είναι σαφώς μικρότερο, σχεδόν ανεπαίσθητο, επειδή «πνίγεται» μέσα στην αδυσώπητη προεκλογική επικαιρότητα.

Από την άλλη, όμως, οι χειρισμοί που έγιναν δείχνουν σε ορισμένες περιπτώσεις αντιφατικοί και υπονομεύουν την ίδια την επιχείρηση «καθαρά ψηφοδέλτια». Εκείνοι που πλήγωσαν περισσότερο όλων των άλλων την παράταξη είχαν το δικαίωμα μιας «τιμητικής και πρόσκαιρης αποστρατείας», άλλοι βρέθηκαν παταγωδώς εκτός νυμφώνος περισσότερο για τις απόψεις που διατύπωσαν πρόσφατα και λιγότερο για την εμπλοκή τους σε δυσώδεις υποθέσεις και κάποιοι τρίτοι έτυχαν προνομιακής μεταχείρισης.

Αντιλαμβάνομαι πως ο Καραμανλής χειρίστηκε με … «ανθρώπινη» προσέγγιση κάποιες από τις παραπάνω περιπτώσεις. Όπως «ανθρώπινα» τις χειρίστηκε από την πρώτη στιγμή –πριν από ένα χρόνο- που εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια αποσύνθεσης.

Στον αντίποδα, ο Παπανδρέου εκδήλωσε τα «δολοφονικά» του ένστικτα στις περιπτώσεις Σημίτη, Βερελή και άλλων. Στην πολιτική, λοιπόν, είναι προφανές πως υπερτερεί το δεύτερο. Και ο κόσμος –θυμωμένος όπως είναι- αυτό επιθυμεί…