Μια κοινωνία που δεν αντιδρά

Θα αφήσω για λίγο τις εκλογές, για να δούμε σε ποια «δημοκρατία» ζούνε τα παιδιά στην Ελλάδα του 2009. Η είδηση ήταν λιτή, τραγική και αποκαλυπτική.

Ήταν όμως μόνον ό,τι προλάβαμε φευγαλέα να δούμε, όταν ο τσαμπουκάς ενός «γονιού» δημοσιοποίησε ένα πρόβλημα που εξελίσσεται συνεχώς πίσω από κλειστές πόρτες.

Φυσικά, τα κραυγαλέα τηλεπαράθυρα και τα πομπώδη πρωτοσέλιδα δεν φώτισαν το εγκληματικό πρόβλημα, επειδή έπρεπε να μας πείσουν ότι οι πολιτικοί μπορούν να μας σώσουν από την βαθιά κρίση της ελληνικής οικονομίας, στην οποία με συνέπεια και συνέχεια μας έβαλαν τα τελευταία 25 χρόνια.

Στη Λάρισα προχθές, ένας πατέρας, για να «συμμορφώσει», όπως θρασύτατα δήλωσε, το δεκατετράχρονο γιο του, τον έδεσε με ένα χοντρό σκοινί πίσω στο αυτοκίνητό του και τον έσερνε σε δρόμο της πόλης! Και όταν το παιδί έπεσε, αδυνατώντας να ακολουθήσει το αυτοκίνητο, το έσερνε, μέχρι να διαμαρτυρηθούν (απλώς!) οι παρευρισκόμενοι στο δρόμο, οπότε σταμάτησε, πήρε το βασανισμένο, ανήμπορο θύμα του και το πέταξε στο… πορτμπαγκάζ, για να συνεχίσει το βασανισμό στο σπίτι!

Αργότερα ειδοποιήθηκε η αστυνομία, πήγε στο σπίτι που είχε ολοκληρωθεί η τραγωδία και συνέλαβε το βασανιστή πατέρα. Τον πήγε στον εισαγγελέα και, κατά το ρεπορτάζ, ασκήθηκε εναντίον του κατηγορία για «ενδοοικογενειακή βία» (!) και όχι για σκοπούμενη απόπειρα ανθρωποκτονίας υπό ιδιαζόντως ειδεχθείς συνθήκες. Ο θρασύς, με τη βοήθεια της πολιτείας, βασανιστής, συνεχίζει προφανώς το βασανισμό στο σπίτι του, με το θύμα αδύναμο να αντιδράσει, και θα πληρώσει κάποια μικρή ποινή.

Δηλαδή, το μεν κράτος θα εισπράξει τα λύτρα του βασανισμού ενός εφήβου και το παιδί θα βασανιστεί χειρότερα, αφού ακουσίως έβαλε τον κτηνώδη πατέρα να πληρώσει το κράτος για να δικαιούται να συνεχίσει, αλλά με προφυλάξεις, για να μην ξαναπληρώσει το κράτος! Αυτά.

Αν ο κτηνώδης πατέρας είχε έτσι βασανίσει έναν τρίτο, θα πήγαινε μέσα. Αν το είχε κάνει σε βουλευτή (άκου τι σκέφτηκα τώρα) δεν θα έβγαινε ποτέ από τη φυλακή και θα είχε υποστεί πολλά από αυτά που ο ίδιος κάνει στο παιδί του.

Παράνοια, αηδία, ανάγκη για ανάσες σε καθαρό αέρα. Αλλά πού να τον βρεις;

* Share/Bookmark