Κράτος αρνησιδικίας και αδικίας
Είναι απορίας άξιο πώς δεν έχουν στηθεί ειδικά γραφεία που να καταθέτουν σωρεία αγωγών και μηνύσεων υπέρ κάποιου «έχοντος και κατέχοντος» πελάτη τους που κινδυνεύει να καταδικασθεί.
Αν πολλαπλασιάζονταν οι αγωγές και μηνύσεις, που ήδη είναι τραγικά πολλές, τα πινάκια των δικαστηρίων θα υπερφορτώνονταν και ο πελάτης τους θα κέρδιζε την πολυπόθητη παραγραφή.
Σήμερα οι δίκες για τα πλημμελήματα προσδιορίζονται ήδη να δικαστούν στο όριο της παραγραφής και τα κακουργήματα μετά τα επτά ή οκτώ χρόνια από την τέλεσή τους. Η υπερφόρτωση των πινακίων δεν σημαίνει βέβαια ότι οι δίκες που αναγράφονται διεξάγονται και καταλήγουν σε τελεσίδικες αποφάσεις.
Στα Τριμελή Εφετεία Κακουργημάτων εισάγονται καθημερινά από 25 έως 35 υποθέσεις στο καθένα από τα πέντε ακροατήρια και εκδικάζονται μετά βίας οι πέντε από την κάθε σύνθεση, ενώ σύνηθες είναι μία υπόθεση να απασχολήσει και οκτώ συνεδριάσεις του ίδιου δικαστηρίου!
Βασική αιτία του μεγάλου όγκου υποθέσεων που ταλαιπωρούν την Ποινική Δικαιοσύνη είναι ο αντίστοιχα μεγάλος αριθμός μηνύσεων. Το 2009 κατατέθηκαν συνολικά σε όλες τις εισαγγελίες της χώρας 750.000 μηνύσεις. Από το σύνολο των μηνύσεων ένα πολύ υψηλό ποσοστό- όπως τόνισε και ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου Γ. Καλαμίδας ενώπιον του Υπουργικού Συμβουλίου- θα έπρεπε να τίθενται εξ αρχής στο αρχείο ως προδήλως αβάσιμες, ώστε να μην επιβαρύνεται το σύστημα με υποθέσεις άνευ αντικειμένου.
Αυτό όμως δε νομοθετείται, για κάποιον περίεργο λόγο, και έτσι οι άκριτες ή εκ δόλου μηνύσεις δεν επιτρέπουν την εκδίκαση υποθέσεων που θα έπρεπε να απασχολήσουν τη Δικαιοσύνη και τους ενδιαφερόμενους πολίτες να βρουν το δίκιο τους.
Η διοικητική Δικαιοσύνη όμως δεν πληρώνει την εκδικητικότητα ή την αφέλεια του πολίτη. Πληρώνει το ανόητο και εγκληματικό πολλές φορές κράτος, αφού ο υπερβάλλων ζήλος των νομικών υπηρεσιών του Δημοσίου που επιδίδονται στην εξάντληση των ένδικων μέσων στις αντιδικίες του κράτους με τον πολίτη, αποτελούν τους κυριότερους λόγους συσσώρευσης υποθέσεων.
Οι 320 καταδίκες της Ελλάδας για καθυστερήσεις δικαστηρίων δεν έχουν οδηγήσει στα επιβεβλημένα μέτρα. Υπάρχει υπόθεση πολίτη που προσέφυγε στα ελληνικά δικαστήρια για εσφαλμένο υπολογισμό των εισφορών του προς το ΙΚΑ, που ξεκίνησε 15η Δεκεμβρίου του 1993 και έληξε στις … 26 Απριλίου 2004, με την πράξη 1175/2004 του Συμβουλίου της Επικρατείας! Δέκα και πλέον χρόνια! Τι θα γίνει με αυτό το καυτό θέμα;
Αν πολλαπλασιάζονταν οι αγωγές και μηνύσεις, που ήδη είναι τραγικά πολλές, τα πινάκια των δικαστηρίων θα υπερφορτώνονταν και ο πελάτης τους θα κέρδιζε την πολυπόθητη παραγραφή.
Σήμερα οι δίκες για τα πλημμελήματα προσδιορίζονται ήδη να δικαστούν στο όριο της παραγραφής και τα κακουργήματα μετά τα επτά ή οκτώ χρόνια από την τέλεσή τους. Η υπερφόρτωση των πινακίων δεν σημαίνει βέβαια ότι οι δίκες που αναγράφονται διεξάγονται και καταλήγουν σε τελεσίδικες αποφάσεις.
Στα Τριμελή Εφετεία Κακουργημάτων εισάγονται καθημερινά από 25 έως 35 υποθέσεις στο καθένα από τα πέντε ακροατήρια και εκδικάζονται μετά βίας οι πέντε από την κάθε σύνθεση, ενώ σύνηθες είναι μία υπόθεση να απασχολήσει και οκτώ συνεδριάσεις του ίδιου δικαστηρίου!
Βασική αιτία του μεγάλου όγκου υποθέσεων που ταλαιπωρούν την Ποινική Δικαιοσύνη είναι ο αντίστοιχα μεγάλος αριθμός μηνύσεων. Το 2009 κατατέθηκαν συνολικά σε όλες τις εισαγγελίες της χώρας 750.000 μηνύσεις. Από το σύνολο των μηνύσεων ένα πολύ υψηλό ποσοστό- όπως τόνισε και ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου Γ. Καλαμίδας ενώπιον του Υπουργικού Συμβουλίου- θα έπρεπε να τίθενται εξ αρχής στο αρχείο ως προδήλως αβάσιμες, ώστε να μην επιβαρύνεται το σύστημα με υποθέσεις άνευ αντικειμένου.
Αυτό όμως δε νομοθετείται, για κάποιον περίεργο λόγο, και έτσι οι άκριτες ή εκ δόλου μηνύσεις δεν επιτρέπουν την εκδίκαση υποθέσεων που θα έπρεπε να απασχολήσουν τη Δικαιοσύνη και τους ενδιαφερόμενους πολίτες να βρουν το δίκιο τους.
Η διοικητική Δικαιοσύνη όμως δεν πληρώνει την εκδικητικότητα ή την αφέλεια του πολίτη. Πληρώνει το ανόητο και εγκληματικό πολλές φορές κράτος, αφού ο υπερβάλλων ζήλος των νομικών υπηρεσιών του Δημοσίου που επιδίδονται στην εξάντληση των ένδικων μέσων στις αντιδικίες του κράτους με τον πολίτη, αποτελούν τους κυριότερους λόγους συσσώρευσης υποθέσεων.
Οι 320 καταδίκες της Ελλάδας για καθυστερήσεις δικαστηρίων δεν έχουν οδηγήσει στα επιβεβλημένα μέτρα. Υπάρχει υπόθεση πολίτη που προσέφυγε στα ελληνικά δικαστήρια για εσφαλμένο υπολογισμό των εισφορών του προς το ΙΚΑ, που ξεκίνησε 15η Δεκεμβρίου του 1993 και έληξε στις … 26 Απριλίου 2004, με την πράξη 1175/2004 του Συμβουλίου της Επικρατείας! Δέκα και πλέον χρόνια! Τι θα γίνει με αυτό το καυτό θέμα;
Γράφει ο Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου