Πολιτική φλυαρία αντί για οικονομική πολιτική
Ο κ. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του προσπαθούν να διαχειριστούν το πολιτικό κόστος της αναγκαστικής προσαρμογής σε μια δύσκολη οικονομική πραγματικότητα. Προς το παρόν τα καταφέρνουν -οι τελευταίες δημοσκοπήσεις εμφανίζουν την εκλογική ψαλίδα να ανοίγει εντυπωσιακά υπέρ του ΠΑΣΟΚ-, αλλά η μέθοδος που ακολουθούν απειλεί να διαλύσει ό,τι έχει απομείνει από την ελληνική οικονομία.
Απειλή κυρώσεων
Εάν κρίνουμε από τις αποφάσεις του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών (ECOFIN), η Ελλάδα κινδυνεύει με μία ισοπεδωτική λιτότητα που θα αποφασιστεί στις Βρυξέλλες και θα εφαρμοστεί από την ελληνική κυβέρνηση. Το ECOFIN καλεί την κυβέρνηση να προχωρήσει στην εφαρμογή επειγόντων μέτρων που πρέπει να τεθούν σε ισχύ έως τις 15 Μαΐου 2010, σε πρόσθετα μέτρα για τη διασφάλιση των δημοσιονομικών στόχων του 2010 και σε επιπλέον διαρθρωτικά μέτρα που θα υιοθετηθούν μέχρι τα τέλη του χρόνου και στη συνέχεια μέχρι το 2012.
Είναι τέτοια η μετρολαγνεία που έχει καταλάβει την Ευρωπαϊκή Ένωση των «27», που ο πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου σκέφτεται να προτιμήσει την προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην Παγκόσμια Τράπεζα. Θα πρόκειται, βέβαια, για κίνηση οικονομικής και πολιτικής απελπισίας, εφόσον είναι γνωστό ότι οι όροι που επιβάλλουν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα είναι εξαιρετικά σκληροί και με μεγάλο κοινωνικό κόστος, ενώ ο ανταγωνισμός της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση θα τη μετατρέψει σε εύκολο στόχο της κοινοτικής γραφειοκρατίας. Αρκεί ένας σοβαρός κοινοτικός έλεγχος στον τρόπο διάθεσης των αγροτικών επιδοτήσεων και αποζημιώσεων ή στο επίπεδο λειτουργίας των χωματερών της χώρας μας για να υποστούμε νέα οικονομική αφαίμαξη μέσα από αστρονομικά ευρωπαϊκά πρόστιμα.
Το χρέος της κυβέρνησης
Αντί να ταλαντευόμαστε μεταξύ του ευρωπαϊκού οδοστρωτήρα και της εξευτελιστικής προσφυγής στο ΔΝΤ και στην Παγκόσμια Τράπεζα, καλά θα κάνουμε να λύσουμε το πρόβλημα που οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει υποχρέωση να σταματήσει τη διαχείριση του πολιτικού κόστους -ανάλογη τακτική ακολούθησε και η κυβέρνηση Καραμανλή, με τα γνωστά αποτελέσματα- και να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Υποχρέωση της κυβέρνησης είναι να δημιουργεί θετικές εξελίξεις, όχι να σχολιάζει τις αρνητικές εξελίξεις, στις οποίες συμβάλλει και η δική της αδράνεια.
Ο κ. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του πρέπει να προχωρήσουν στα αναγκαία μέτρα και να σταματήσουν να προσποιούνται ότι υπερασπίζονται ανύπαρκτες κόκκινες γραμμές έναντι των... κακών Ευρωπαίων και των διεθνών κερδοσκόπων. Η λαϊκή εντολή που πήρε ο κ. Παπανδρέου δεν ήταν εντολή για εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας σε ζητήματα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής στις Βρυξέλλες και στην Ουάσινγκτον. Ήταν εντολή συμμαζέματος του διαχειριστικού χάους που άφησε πίσω της η κυβέρνηση Καραμανλή και προετοιμασίας, σε χρόνο-ρεκόρ, μιας οικονομικής ανάπτυξης νέου τύπου, απαλλαγμένης από τα λάθη και τις παραλείψεις του παρελθόντος.
Ο κ. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του προσπαθούν να διαχειριστούν το πολιτικό κόστος της αναγκαστικής προσαρμογής σε μια δύσκολη οικονομική πραγματικότητα. Προς το παρόν τα καταφέρνουν -οι τελευταίες δημοσκοπήσεις εμφανίζουν την εκλογική ψαλίδα να ανοίγει εντυπωσιακά υπέρ του ΠΑΣΟΚ-, αλλά η μέθοδος που ακολουθούν απειλεί να διαλύσει ό,τι έχει απομείνει από την ελληνική οικονομία.
Απειλή κυρώσεων
Εάν κρίνουμε από τις αποφάσεις του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών (ECOFIN), η Ελλάδα κινδυνεύει με μία ισοπεδωτική λιτότητα που θα αποφασιστεί στις Βρυξέλλες και θα εφαρμοστεί από την ελληνική κυβέρνηση. Το ECOFIN καλεί την κυβέρνηση να προχωρήσει στην εφαρμογή επειγόντων μέτρων που πρέπει να τεθούν σε ισχύ έως τις 15 Μαΐου 2010, σε πρόσθετα μέτρα για τη διασφάλιση των δημοσιονομικών στόχων του 2010 και σε επιπλέον διαρθρωτικά μέτρα που θα υιοθετηθούν μέχρι τα τέλη του χρόνου και στη συνέχεια μέχρι το 2012.Είναι τέτοια η μετρολαγνεία που έχει καταλάβει την Ευρωπαϊκή Ένωση των «27», που ο πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου σκέφτεται να προτιμήσει την προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην Παγκόσμια Τράπεζα. Θα πρόκειται, βέβαια, για κίνηση οικονομικής και πολιτικής απελπισίας, εφόσον είναι γνωστό ότι οι όροι που επιβάλλουν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα είναι εξαιρετικά σκληροί και με μεγάλο κοινωνικό κόστος, ενώ ο ανταγωνισμός της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση θα τη μετατρέψει σε εύκολο στόχο της κοινοτικής γραφειοκρατίας. Αρκεί ένας σοβαρός κοινοτικός έλεγχος στον τρόπο διάθεσης των αγροτικών επιδοτήσεων και αποζημιώσεων ή στο επίπεδο λειτουργίας των χωματερών της χώρας μας για να υποστούμε νέα οικονομική αφαίμαξη μέσα από αστρονομικά ευρωπαϊκά πρόστιμα.
Το χρέος της κυβέρνησης
Αντί να ταλαντευόμαστε μεταξύ του ευρωπαϊκού οδοστρωτήρα και της εξευτελιστικής προσφυγής στο ΔΝΤ και στην Παγκόσμια Τράπεζα, καλά θα κάνουμε να λύσουμε το πρόβλημα που οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει υποχρέωση να σταματήσει τη διαχείριση του πολιτικού κόστους -ανάλογη τακτική ακολούθησε και η κυβέρνηση Καραμανλή, με τα γνωστά αποτελέσματα- και να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Υποχρέωση της κυβέρνησης είναι να δημιουργεί θετικές εξελίξεις, όχι να σχολιάζει τις αρνητικές εξελίξεις, στις οποίες συμβάλλει και η δική της αδράνεια.
Ο κ. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του πρέπει να προχωρήσουν στα αναγκαία μέτρα και να σταματήσουν να προσποιούνται ότι υπερασπίζονται ανύπαρκτες κόκκινες γραμμές έναντι των... κακών Ευρωπαίων και των διεθνών κερδοσκόπων. Η λαϊκή εντολή που πήρε ο κ. Παπανδρέου δεν ήταν εντολή για εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας σε ζητήματα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής στις Βρυξέλλες και στην Ουάσινγκτον. Ήταν εντολή συμμαζέματος του διαχειριστικού χάους που άφησε πίσω της η κυβέρνηση Καραμανλή και προετοιμασίας, σε χρόνο-ρεκόρ, μιας οικονομικής ανάπτυξης νέου τύπου, απαλλαγμένης από τα λάθη και τις παραλείψεις του παρελθόντος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου