Τα σκληρά μέτρα δεν φέρνουν λεφτά
Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 συζητούσα με υπουργό Οικονομίας και του υπέβαλα το ερώτημα «γιατί δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε τη φοροδιαφυγή, όταν όλοι οι υπουργοί Οικονομίας, τελείως διαφορετικών κατευθύνσεων, το θέτουν ως βασικό στόχο τους όταν αναλαμβάνουν το υπουργείο»;
Η απάντηση ήταν ξεκάθαρη, απολύτως σαφής και δικαιολογημένα απαισιόδοξη. «Μπορούμε να επιχειρήσουμε να το πετύχουμε ως ένα βαθμό, είπε, με αυστηροποίηση των ποινών για τους φοροφυγάδες. Αλλά αν το κάνουμε, το κράτος θα εισπράξει ελάχιστα παραπάνω, εφοριακοί θα πλουτίσουν υπέρμετρα, αφού θα αυξήσουν κάθετα την δεδομένη ταρίφα τους για εικονικό έλεγχο επιχειρήσεων, επισείοντας τον κίνδυνο φυλάκισης των ενόχων και εισπράττοντας όσα απαιτούν για να τους βγάλουν φορολογικά… λευκούς».
Κυνικό, αλλά απόλυτα αληθινό. Και από όσα ξέρουμε η διαδικασία λαδώματος κατ’ απαίτηση των «ελεγχόντων» από τότε ανδρώθηκε περισσότερο και ανθεί. Άρα, τι προσδοκά η κυβέρνηση με τα σκληρά μέτρα που επισείει; Να εξυγιάνει το σύστημα φορολογικών ελέγχων; Αδύνατο.
Ασφαλώς μόνο να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους μας, που όσο και αν συγκυβερνούν βρίσκονται μακριά από την Ελλάδα και την κουλτούρα της διοίκησής της και μπορεί να τσιμπήσουν ότι εδώ κάτι αλλάζει. Για πόσο όμως;
Μέχρι τα δημόσια έσοδα να αποδείξουν ότι τα αυστηρά μέτρα δεν έφεραν λεφτά στο δημόσιο ταμείο. Τότε κάποια επόμενη κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να αποκαλύψει την αλήθεια, φέρνοντας το κραχ πλησιέστερα και την αναξιοπιστία του πολιτικού μας συστήματος στο ζενίθ.
Γι’ αυτό με εντυπωσιάζουν κυβερνητικές δηλώσεις όπως «τη σχετική φοροδιαφυγή μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε με συγκεκριμένα μέτρα, που περιλαμβάνουν κατ’ αρχάς τα ισχυρά κίνητρα για τη συλλογή αποδείξεων, αλλά και την εφαρμογή του καθολικού πόθεν έσχες ώστε να αποκαλυφθούν πηγές εισοδήματος που χρηματοδοτούνται από μαύρες συναλλαγές».
Και επιμένω να αναρωτιέμαι γιατί οι δημοσιογράφοι που ακούν αυτές τις δηλώσεις δεν ρωτούν τον υπουργό… τι παραισθησιογόνα παίρνει και δεν δίνει και σε μας.
Η αλήθεια όμως παραμένει. Γι’ αυτό ακριβώς η κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει στην κοινή γνώμη ότι είναι δεδομένη η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, που είναι το θέμα που απασχόλησε τις συνομιλίες με τον Γάλλο πρόεδρο, επιμένοντας στην πιθανότητα έκδοσης ευρω-ομολόγου ως λύση στο ζήτημα του δανεισμού με υψηλά επιτόκια της Ελλάδας και αποκρύπτοντας τις δεσμεύσεις που συνεπάγεται για την Ελλάδα αυτή η έκδοση.
Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 συζητούσα με υπουργό Οικονομίας και του υπέβαλα το ερώτημα «γιατί δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε τη φοροδιαφυγή, όταν όλοι οι υπουργοί Οικονομίας, τελείως διαφορετικών κατευθύνσεων, το θέτουν ως βασικό στόχο τους όταν αναλαμβάνουν το υπουργείο»;
Η απάντηση ήταν ξεκάθαρη, απολύτως σαφής και δικαιολογημένα απαισιόδοξη. «Μπορούμε να επιχειρήσουμε να το πετύχουμε ως ένα βαθμό, είπε, με αυστηροποίηση των ποινών για τους φοροφυγάδες. Αλλά αν το κάνουμε, το κράτος θα εισπράξει ελάχιστα παραπάνω, εφοριακοί θα πλουτίσουν υπέρμετρα, αφού θα αυξήσουν κάθετα την δεδομένη ταρίφα τους για εικονικό έλεγχο επιχειρήσεων, επισείοντας τον κίνδυνο φυλάκισης των ενόχων και εισπράττοντας όσα απαιτούν για να τους βγάλουν φορολογικά… λευκούς».
Κυνικό, αλλά απόλυτα αληθινό. Και από όσα ξέρουμε η διαδικασία λαδώματος κατ’ απαίτηση των «ελεγχόντων» από τότε ανδρώθηκε περισσότερο και ανθεί. Άρα, τι προσδοκά η κυβέρνηση με τα σκληρά μέτρα που επισείει; Να εξυγιάνει το σύστημα φορολογικών ελέγχων; Αδύνατο.
Ασφαλώς μόνο να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους μας, που όσο και αν συγκυβερνούν βρίσκονται μακριά από την Ελλάδα και την κουλτούρα της διοίκησής της και μπορεί να τσιμπήσουν ότι εδώ κάτι αλλάζει. Για πόσο όμως;
Μέχρι τα δημόσια έσοδα να αποδείξουν ότι τα αυστηρά μέτρα δεν έφεραν λεφτά στο δημόσιο ταμείο. Τότε κάποια επόμενη κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να αποκαλύψει την αλήθεια, φέρνοντας το κραχ πλησιέστερα και την αναξιοπιστία του πολιτικού μας συστήματος στο ζενίθ.
Γι’ αυτό με εντυπωσιάζουν κυβερνητικές δηλώσεις όπως «τη σχετική φοροδιαφυγή μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε με συγκεκριμένα μέτρα, που περιλαμβάνουν κατ’ αρχάς τα ισχυρά κίνητρα για τη συλλογή αποδείξεων, αλλά και την εφαρμογή του καθολικού πόθεν έσχες ώστε να αποκαλυφθούν πηγές εισοδήματος που χρηματοδοτούνται από μαύρες συναλλαγές».
Και επιμένω να αναρωτιέμαι γιατί οι δημοσιογράφοι που ακούν αυτές τις δηλώσεις δεν ρωτούν τον υπουργό… τι παραισθησιογόνα παίρνει και δεν δίνει και σε μας.
Η αλήθεια όμως παραμένει. Γι’ αυτό ακριβώς η κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει στην κοινή γνώμη ότι είναι δεδομένη η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, που είναι το θέμα που απασχόλησε τις συνομιλίες με τον Γάλλο πρόεδρο, επιμένοντας στην πιθανότητα έκδοσης ευρω-ομολόγου ως λύση στο ζήτημα του δανεισμού με υψηλά επιτόκια της Ελλάδας και αποκρύπτοντας τις δεσμεύσεις που συνεπάγεται για την Ελλάδα αυτή η έκδοση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου