Φιλελεύθεροι εναντίον κρατιστών

Η επιτυχία της προπαγάνδας του κυβερνητικού κόμματος είναι ότι προσπαθεί και εν πολλοίς καταφέρνει να “περάσει” τις ιδεολογικές του απόψεις και τα κοινωνικό – πολιτικά στερεότυπα

Η επιτυχία της προπαγάνδας του κυβερνητικού κόμματος είναι ότι προσπαθεί και εν πολλοίς καταφέρνει να “περάσει” τις ιδεολογικές του απόψεις και τα κοινωνικό – πολιτικά στερεότυπα των οποίων είναι φορέας, ως “εξ’ αποκαλύψεως νομιμοποιημένες ηθικά εντολές”, τις οποίες με αποστολικό ζήλο προπαγανδίζει και προσπαθεί να επιβάλλει στην ελληνική πολιτική σκηνή και τον ελληνικό λαό, τον οποίο, έχει “ξαπλώσει στο κρεβάτι του Προκρούστη και βασανίζει” με ποικίλους τρόπους και μεθόδους.

Τα κέντρα της κυβερνητικής προπαγάνδας προσπαθούν να ντύσουν με μαντύα ηθικισμού την επερχόμενη φορο - επιδρομή, με κύριο στόχο να συγκαλύψουν τις αντιφάσεις μεταξύ των προεκλογικών κυβερνητικών υποσχέσεων, και των μετεκλογικών επώδυνων μέτρων που σίγουρα θα ακολουθήσουν. Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση δικαιούται να αναγάγει σε “θρησκευτικό δόγμα” τις σοσιαλίζουσες εμμονές, που θέλουν να καταστήσουν τον κάθε παραγωγικό στον τομέα του πολίτη, σε υποζύγιο ενός “νεο – φαιουδαρχισμού”, που οφείλει κατά το “επίσημο δόγμα”, να σηκώνει τα οικονομικά βάρη ενός αντιπαραγωγικού, διαφθαρμένου, ανορθολογικά οργανωμένου και εν πολλοίς χρεοκοπημένου δημοσίου τομέα, ο οποίος στηρίζεται στα δανεικά, για να επιβιώσει, σήμερα και μόνον σήμερα, υπονομεύοντας όμως το οικονομικό μέλλον των μελλοντικών γενεών.

Πάντα μου άρεσαν οι φράσεις του Ανδρέα Ανδριανόπουλου, τον οποίο μάλιστα έχει φιλοξενήσει πολιτικά το ΠΑΣΟΚ, “τα χρήματα δεν φυτρώνουν στα δέντρα”, και “ότι αν δεν σπάσεις αυγά, ομελέτα δεν φτιάχνεις. Στην ελληνική κοινωνία γεννάται ένα πολύ σημαντικό ερώτημα. Γιατί θα πρέπει για παράδειγμα ένας πολίτης που διατηρεί κατάστημα μαναβικής, που ξυπνάει από τις τέσσερις το πρωί, για να εφοδιάσει το κατάστημα του από την αγορά, που εργάζεται ως την ώρα που κλείνουν τα καταστήματα, που ταλαιπωρείται για να προοδεύσει οικονομικά, θα πρέπει να συντηρεί από το υστέρημα του, ανθρώπους που κατέχουν μια θέση στο αντιπαραγωγικό δημόσιο, την οποία εξασφάλισαν μόνον λόγω της σχέσης τους με κάποιο κόμμα, όποιο και αν είναι αυτό, και μάλιστα θα τους καταλογίζεται και ηθικό και πολιτικό στίγμα, στην περίπτωση που κάνουν ότι είναι δυνατόν, για να γλιτώσουν από τα πλοκάμια του κρατικού Λεβιάθαν.

Το ίδιο ισχύει και για όλους εκείνους τους πολίτες, οι οποίοι δεν εξασκούν τόσο “λαμπερά” επαγγέλματα, τα οποία μπορεί να μην προσδίδουν κοινωνικό γόητρο και κύρος, τα οποία κυνηγούν τόσο σθεναρά κάποιοι που νομίζουν ότι είναι σοσιαλιστές αλλά τελικά είναι λάτρεις της “μπουρζουαζίας”, αλλά είναι δημιουργικά, παραγωγικά, και μπορούν να προσφέρουν πολύ περισσότερα χρήματα από κάποια άλλα, περισσότερο δημοφιλή, αλλά λιγότερο επικερδή. Τι στιγμή μάλιστα που σωρεία σκανδάλων, τα οποία αποκαλύπτονται προεκλογικά και γίνονται σημαία από την εκάστοτε Αντιπολίτευση, για να συγκαλύπτονται μετεκλογικά, χωρίς καμία συνέπεια για όλους εκείνους που κατηγορήθηκαν δικαίως ή αδίκως, τότε γιατί οι πολίτες θα πρέπει να υφίστανται πολιτικά κηρύγματα περί διαφθοράς και ηθικής, τα οποία συνοδεύονται και με βαριά φορολογικά μέτρα, πάντοτε ενδεδυμένα, με τον “ηθικιστικό μανδύα εξ’ αποκαλύψεως, πάντοτε σοσιαλιστικής”.

Αυτό που πιστεύει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, είναι ότι πρώτα οι πολιτικοί θα πρέπει να “τακτοποιήσουν” τα ηθικά ζητήματα του οίκου τους, να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε οι πολίτες να μπορούν να παράγουν σε ένα κράτος αποτελεσματικό που προάγει την ανάπτυξη και τη δημιουργία, χωρίς να καταδυναστεύει τους πολίτες με το “οθωμανικής καταγωγής μπαξίσι”, εξαναγκάζει τους πολίτες, συνήθως αυτούς που είναι φτωχοί και σε μειονεκτική θέση, να καταφεύγουν σε “παρανομίες”, που κάποιος άλλος όμως θα μπορούσε να χαρακτηρίσει “επαναστατικές πράξεις”, εναντίον ενός “νεο – οθωμανικού ζυγού”, κεκαλυμμένου με τον ιδεολογικό μανδύα του κοινωνικού μίσους, που προάγεται από ένα σάπιο εκπαιδευτικό σύστημα, που επιθυμεί την “παραγωγή νέων ανθρώπων που έχουν υποστεί λοβοτομή, ώστε να είναι κοινωνικά και πολιτικά κατευθυνόμενοι και διαχειρίσιμοι”.

Tι πραγματικά πρέπει να κάνει ένας παραγωγικός, νομοταγής, και συνεπής στις οικονομικές του υποχρεώσεις πολίτης, όταν βλέπει να αμείβονται οικονομικά, πολιτικά και ηθικά, είτε κρατικοδίαιτοι γραφειοκράτες που ουσιαστικά φυτοζωούν αντιπαραγωγικά εις βάρος των υπολοίπων, είτε αριβίστες επιχειρηματίες που έχουν στόχο το βραχυπρόθεσμο κέρδος μέσα από μεταπρατικές παρασιτικές δραστηριότητες, και οι οποίοι συνήθως ζητούν από το κράτος προνόμια και επιδοτήσεις, φορτώνοντας όμως στο κοινωνικό σύνολο τα βάρη της όποιας αποτυχίας τους, στο όνομα της ελεύθερης αγοράς, που συνήθως όμως δεν είναι ελεύθερη αλλά ολιγοπωλιακή ή μονοπωλιακή. Τη στιγμή που τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η χώρα συγκλονίστηκε από σκάνδαλα, για τα οποία δεν τιμωρήθηκε σχεδόν κανείς, γιατί οι πολίτες θα πρέπει να συναινέσουν στις πολιτικές οικονομικής ασφυξίας που θέλουν να επιβάλλουν οι κρατούντες, μόνο και μόνον επειδή ο οικονομικός προγραμματισμός των εκάστοτε κυβερνώντων έπεσε έξω κατά δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ.

Πρωταρχικός στόχος μιας ευνομούμενης δημοκρατικής πολιτείας, δεν είναι η δογματική εξυπηρέτηση ιδεολογικών στερεοτύπων, αλλά η διασφάλιση, της οικονομικής, υλικής και πνευματικής ευημερίας των πολιτών, η προστασία της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ατομικών και κοινωνικών, μέσα από συναινετικές διαδικασίες που υπακούουν στην αρχή της πλειοψηφίας, η οποία δεν καταπιέζει τη μειοψηφία. Συνεπώς, η δημιουργία και η διάχυση του πλούτου είναι ένα θετικό γεγονός για κάθε χώρα και κοινωνία, και θα έπρεπε να είναι πρωταρχικός στόχος κάθε κυβέρνησης που επιθυμεί να εξασφαλίσει την ευημερία αυτών που εκπροσωπεί. Γι αυτό και κάθε κυβέρνηση θα πρέπει να δίνει κίνητρα για τη δημιουργία πλούτου και νέων θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, για νέες επενδύσεις και για τη δημιουργία νέων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.

Είναι τεράστιο λάθος για μια κυβέρνηση να λαϊκίζει και να προσπαθεί να αποκομίσει πρόσκαιρα πολιτικά και μικροκομματικά οφέλη, δαιμονοποιώντας την υγιή επιχειρηματικότητα και την κερδοφορία. Ακόμη και αν μια κυβέρνηση προχωρούσε σε δήμευση όλων των ιδιωτικών περιουσιών και καταθέσεων, ούτε τα ελλείμματα θα μπορούσε να μειώσει, ούτε το δημόσιο χρέος να εξαλείψει, ούτε θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα σε ανάπτυξη. Αυτό που πρέπει να καταλάβουν όλοι, είναι ότι ο πλούτος, πρώτα δημιουργείται και μετά διαχέεται(ο όρος αναδιανέμεται είναι αδόκιμος, πολιτικά φορτισμένος και άδικος γιατί δεν λαμβάνει υπόψιν τον πραγματικό κόπο και τις ατομικές προσπάθειες αυτών που παράγουν), αν δεν αυξάνεται ο πλούτος μιας κοινωνίας πως αυτή θα αναπτυχθεί.

Βασική προϋπόθεση για την παραγωγή πλούτου, είναι η λειτουργία μιας ελεύθερης και ανταγωνιστικής αγοράς. Η λειτουργία της μπορεί να εξασφαλιστεί, όχι από ένα κράτος επιχειρηματία, που συνήθως αποτυγχάνει παταγωδώς ως φορέας διεφθαρμένων κομματικών και ατομικών συμφερόντων, αλλά από ένα κράτος που θα ρυθμίζει και θα εξαλείφει τις στρεβλώσεις της αγοράς, θα αποθαρρύνει τις αθέμιτες πρακτικές, και θα επιβάλλει κοινά αποδεκτούς κανόνες. Στη δομή της ελληνικής οικονομίας, δεν ταιριάζει, ούτε το μοντέλο του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, ούτε αυτό του κράτους επιχειρηματία που θέλουν οι σοσιαλιστές.

Καμία αγορά δεν μπορεί να λειτουργήσει σε συνθήκες κοινωνικών αναστατώσεων και πολιτικής αναταραχής, ενώ το γραφειοκρατικό μοντέλο της κεντρικά σχεδιαζόμενης οικονομίας που προτάσσει την αναδιανομή, υπονομεύει την ατομική πρωτοβουλία, τη δημιουργική επιχειρηματικότητα, την παραγωγικότητα και την ευελιξία της αγοράς, αλλά και ενέχει κινδύνους για τη Δημοκρατία λόγω των ολοκληρωτικών πρακτικών στις οποίες συνήθως ρέπουν κρατικοί αξιωματούχοι με μονοπώλιο εξουσίας. Ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη και κράτος δικαίου, αποτελούν τους πυλώνες που στηρίζουν μια υγιή οικονομική ανάπτυξη.

Ο συνδυασμός της ελευθερίας με την κοινωνική ισορροπία και δικαιοσύνη, ο περιορισμός των ελλειμμάτων και του δημοσίου χρέους, η ενίσχυση των μηχανισμών επίβλεψης και ρύθμισης των αγορών και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η διασφάλιση συνθηκών ανταγωνισμού, η απόρριψη των μέτρων οικονομικού προστατευτισμού, και η ενίσχυση της παιδείας, της τεχνολογίας και της επιχειρηματικότητας, αποτελούν την καλύτερη συνταγή για την έξοδο από την οικονομική κρίση. Στη συνταγή αυτή πρέπει να προστεθούν γενναίες δόσεις βιώσιμων για το περιβάλλον, τεχνολογικών εφαρμογών και η εκμετάλλευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, καθώς βέβαια και η ορθολογική απλοποίηση του φορολογικού συστήματος, που θα πρέπει να δίνει κίνητρα ώστε να πληρώνουν όλοι τους φόρους που τους αναλογούν.
Δημήτρης Θωμάς