Τα αυτιά έχουν τοίχους, και το ρούχο δεν θα φορεθεί ποτέ
Πολλοί ρωτούν δημοσιογράφους, όταν τους συναντούν σε φιλικές συγκεντρώσεις: «Τι έγινε μ’ αυτό το θέμα» ή «τι βλέπεις ότι θα γίνει με το άλλο»;
Το κακό είναι ότι πολλοί δημοσιογράφοι, είτε από κομπορρημοσύνη, είτε από άγνοια, είτε από συνδυασμό και των δύο, «απαντούν», ισχυροποιώντας τις πλάνες των συνομιλητών τους.
Ο γράφων συνήθως απαντά: «Δεν απαντώ, επειδή αν σας πω ό,τι ξέρω, δεν θα σας αρέσει και θα με κακολογήσετε από μέσα σας».
Και αυτό συμβαίνει στο 99% των περιπτώσεων. Άντε πες στους οπαδούς ότι το κόμμα τους θα χάσει, πριν χάσει εκλογές.
Άντε πες στους οπαδούς ομάδων ότι με πυρομαχικά (πώς τα περνούν, άραγε, μαζικά στις εξέδρες;), με πυροβολισμούς αεροβόλων (ευτυχώς) ή με κλείσιμο των δρόμων προς το γήπεδο, προκειμένου η αντίπαλη ομάδα να πάει εκνευρισμένη στον «αγώνα», δεν κερδίζεις έπαθλα σε ευνομούμενο κράτος (εξαιρείται η Ελλάδα).
Έγραφε ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, και μου το θύμισε η εκπληκτική παράσταση «τα ρούχα του αυτοκράτορα»: « “Μα δεν φοράει τίποτα”, φώναξε τελικά ένα παιδί.
“Ακούστε τι λέει αυτό το παιδί”, φώναξε ο πατέρας.
Και όλοι άρχισαν να ψιθυρίζουν, ο ένας στον άλλο τα λόγια του παιδιού. “Μα δεν φοράει τίποτα”, είπε το πλήθος με μία φωνή.
Αυτό άγγιξε τον αυτοκράτορα, γιατί του φάνηκε πως είχαν δίκιο.
Αλλά σκέφτηκε: “Πρέπει να συνεχίσω την παρέλαση”.
Τότε, οι αυλικοί του κράτησαν σφιχτά και έσυραν τη μακριά ουρά του ρούχου, που δεν υπήρξε ποτέ».
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με τις πλάνες μας και τις πλάνες των άλλων στα εθνικά θέματα, που δεν επιτρέπουν λύση στον αιώνα. Αυτό συμβαίνει και με την οικονομία.
Το 1999-2000 οι Έλληνες, όλων των εισοδημάτων, έχασαν ό,τι είχαν στο Χρηματιστήριο «Αξιών», επειδή το Χρηματιστήριο δεν έχει «Αξίες» αλλά φούσκες, επειδή έτσι στήθηκε η μεταπολεμική μας οικονομία. Παρ’ όλα αυτά ποτέ δεν κατάλαβαν ότι επιχειρήσεις υγιείς δεν υπάρχουν χωρίς κρατική (κομματική δηλαδή) βοήθεια ή ότι οι τράπεζες υπάρχουν μόνο για να κερδίζουν.
Έτσι και τώρα αρνούνται να καταλάβουν γιατί οι Βρυξέλλες μας θεωρούν αναξιόπιστους. Και ζητάνε και τα ρέστα. Τα αυτιά έχουν τοίχους, και το ρούχο της υγιούς οικονομίας δεν θα φορεθεί ποτέ.
Πολλοί ρωτούν δημοσιογράφους, όταν τους συναντούν σε φιλικές συγκεντρώσεις: «Τι έγινε μ’ αυτό το θέμα» ή «τι βλέπεις ότι θα γίνει με το άλλο»;
Το κακό είναι ότι πολλοί δημοσιογράφοι, είτε από κομπορρημοσύνη, είτε από άγνοια, είτε από συνδυασμό και των δύο, «απαντούν», ισχυροποιώντας τις πλάνες των συνομιλητών τους.
Ο γράφων συνήθως απαντά: «Δεν απαντώ, επειδή αν σας πω ό,τι ξέρω, δεν θα σας αρέσει και θα με κακολογήσετε από μέσα σας».
Και αυτό συμβαίνει στο 99% των περιπτώσεων. Άντε πες στους οπαδούς ότι το κόμμα τους θα χάσει, πριν χάσει εκλογές.
Άντε πες στους οπαδούς ομάδων ότι με πυρομαχικά (πώς τα περνούν, άραγε, μαζικά στις εξέδρες;), με πυροβολισμούς αεροβόλων (ευτυχώς) ή με κλείσιμο των δρόμων προς το γήπεδο, προκειμένου η αντίπαλη ομάδα να πάει εκνευρισμένη στον «αγώνα», δεν κερδίζεις έπαθλα σε ευνομούμενο κράτος (εξαιρείται η Ελλάδα).
Έγραφε ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, και μου το θύμισε η εκπληκτική παράσταση «τα ρούχα του αυτοκράτορα»: « “Μα δεν φοράει τίποτα”, φώναξε τελικά ένα παιδί.
“Ακούστε τι λέει αυτό το παιδί”, φώναξε ο πατέρας.
Και όλοι άρχισαν να ψιθυρίζουν, ο ένας στον άλλο τα λόγια του παιδιού. “Μα δεν φοράει τίποτα”, είπε το πλήθος με μία φωνή.
Αυτό άγγιξε τον αυτοκράτορα, γιατί του φάνηκε πως είχαν δίκιο.
Αλλά σκέφτηκε: “Πρέπει να συνεχίσω την παρέλαση”.
Τότε, οι αυλικοί του κράτησαν σφιχτά και έσυραν τη μακριά ουρά του ρούχου, που δεν υπήρξε ποτέ».
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με τις πλάνες μας και τις πλάνες των άλλων στα εθνικά θέματα, που δεν επιτρέπουν λύση στον αιώνα. Αυτό συμβαίνει και με την οικονομία.
Το 1999-2000 οι Έλληνες, όλων των εισοδημάτων, έχασαν ό,τι είχαν στο Χρηματιστήριο «Αξιών», επειδή το Χρηματιστήριο δεν έχει «Αξίες» αλλά φούσκες, επειδή έτσι στήθηκε η μεταπολεμική μας οικονομία. Παρ’ όλα αυτά ποτέ δεν κατάλαβαν ότι επιχειρήσεις υγιείς δεν υπάρχουν χωρίς κρατική (κομματική δηλαδή) βοήθεια ή ότι οι τράπεζες υπάρχουν μόνο για να κερδίζουν.
Έτσι και τώρα αρνούνται να καταλάβουν γιατί οι Βρυξέλλες μας θεωρούν αναξιόπιστους. Και ζητάνε και τα ρέστα. Τα αυτιά έχουν τοίχους, και το ρούχο της υγιούς οικονομίας δεν θα φορεθεί ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου