Εύκολα λόγια, σκληρές πραγματικότητες
Κατά καιρούς -βοηθούσης και της παρεπιδημούσης ξενομανίας – επιχειρείται μια προσπάθεια εισαγωγής από το εξωτερικό προτύπων διακυβέρνησης. Ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στην εξουσία στις διάφορες «χώρες προτίμησης», αυτά τα πρότυπα προβάλλονται ως εύκολα προς μίμηση και στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Το επιχείρημα είναι πάντα το ίδιο απλοϊκό: «Γιατί τα καταφέρνουν οι Δανοί; Ανίκανοι είμαστε εμείς; Εμπρός να γίνουμε η Δανία του νότου!». ΄Η: «Πώς τα κατάφεραν οι Σουηδοί, πρώτα με σοσιαλδημοκρατική και τώρα με συντηρητική κυβέρνηση; Μπορούμε κι εμείς». ΄Η: «Ας κάνουμε όπως ο Ομπάμα». ΄H: «Ας κάνουμε όπως ο Σαρκοζί».
Δεν συνειδητοποιούν -ή παριστάνουν ότι δεν συνειδητοποιούν- πως στις περισσότερες περιπτώσεις μιλούν για χώρες με μηδενική γραφειοκρατία και μηδενική διαφθορά, όπου το πελατειακό κράτος είναι κάτι το εντελώς άγνωστο. Επομένως, όσο καλό και αν είναι το πρότυπο, όσο ικανοί κι’ αν είμαστε εμείς, το πρόβλημα θα παραμείνει. Κυρίως επειδή έχουμε όλοι αποκτήσει μια πολύ ελαστική ηθική, όπου χωρούν όλα. Και όπου όλα τελικά επιτρέπονται και, συχνά, επιβραβεύονται.
Τον περασμένο Απρίλιο, ο κ. Γ. Παπανδρέου, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, βρέθηκε στη Ν. Υόρκη, στη συνάντηση των μελών της Επιτροπής Στίγκλιτς, όπου υιοθετήθηκε η πρότασή του να γίνει η Επιτροπή άτυπος σύμβουλος κυβερνήσεων. «Είναι για μένα ένα εργαλείο αυτή η Επιτροπή», είπε. Εκείνες τις ημέρες, η κλειστή λέσχη «Οικονομολόγοι για την ειρήνη και τη σταθερότητα», έχρισε τον κ. Παπανδρέου επίτιμο μέλος του συμβουλίου της. Λίγο αργότερα, στο Λονδίνο, μιλούσε στην περίφημη «London School of Economics» με θέμα την Προοδευτική Διακυβέρνηση.
Όταν, όμως, ο κ. Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός, ανακάλυψε ότι η Επιτροπή Στίγκλιτς και οι «προοδευτικοί οικονομολόγοι» δεν μπορούν να τον βοηθήσουν. Και άρχισε να κυβερνά με βάση τα ελλείμματα και τα χρέη και όχι με βάση τις συμβουλές τους. Δηλαδή, με φόρους και μια επιδοματική πολιτική που περισσότερο μας θυμίζει τη φτώχεια μας, παρά μας ανακουφίζει.
Πανάρχαιο συμπέρασμα: Τα λόγια είναι εύκολα, η πραγματικότητα αδυσώπητη. Και αυτό ισχύει κάθε φορά που προπαγανδιστικά διαφημίζουμε μια εισαγόμενη πολιτική.
Κατά καιρούς -βοηθούσης και της παρεπιδημούσης ξενομανίας – επιχειρείται μια προσπάθεια εισαγωγής από το εξωτερικό προτύπων διακυβέρνησης. Ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στην εξουσία στις διάφορες «χώρες προτίμησης», αυτά τα πρότυπα προβάλλονται ως εύκολα προς μίμηση και στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Το επιχείρημα είναι πάντα το ίδιο απλοϊκό: «Γιατί τα καταφέρνουν οι Δανοί; Ανίκανοι είμαστε εμείς; Εμπρός να γίνουμε η Δανία του νότου!». ΄Η: «Πώς τα κατάφεραν οι Σουηδοί, πρώτα με σοσιαλδημοκρατική και τώρα με συντηρητική κυβέρνηση; Μπορούμε κι εμείς». ΄Η: «Ας κάνουμε όπως ο Ομπάμα». ΄H: «Ας κάνουμε όπως ο Σαρκοζί».
Δεν συνειδητοποιούν -ή παριστάνουν ότι δεν συνειδητοποιούν- πως στις περισσότερες περιπτώσεις μιλούν για χώρες με μηδενική γραφειοκρατία και μηδενική διαφθορά, όπου το πελατειακό κράτος είναι κάτι το εντελώς άγνωστο. Επομένως, όσο καλό και αν είναι το πρότυπο, όσο ικανοί κι’ αν είμαστε εμείς, το πρόβλημα θα παραμείνει. Κυρίως επειδή έχουμε όλοι αποκτήσει μια πολύ ελαστική ηθική, όπου χωρούν όλα. Και όπου όλα τελικά επιτρέπονται και, συχνά, επιβραβεύονται.
Τον περασμένο Απρίλιο, ο κ. Γ. Παπανδρέου, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, βρέθηκε στη Ν. Υόρκη, στη συνάντηση των μελών της Επιτροπής Στίγκλιτς, όπου υιοθετήθηκε η πρότασή του να γίνει η Επιτροπή άτυπος σύμβουλος κυβερνήσεων. «Είναι για μένα ένα εργαλείο αυτή η Επιτροπή», είπε. Εκείνες τις ημέρες, η κλειστή λέσχη «Οικονομολόγοι για την ειρήνη και τη σταθερότητα», έχρισε τον κ. Παπανδρέου επίτιμο μέλος του συμβουλίου της. Λίγο αργότερα, στο Λονδίνο, μιλούσε στην περίφημη «London School of Economics» με θέμα την Προοδευτική Διακυβέρνηση.
Όταν, όμως, ο κ. Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός, ανακάλυψε ότι η Επιτροπή Στίγκλιτς και οι «προοδευτικοί οικονομολόγοι» δεν μπορούν να τον βοηθήσουν. Και άρχισε να κυβερνά με βάση τα ελλείμματα και τα χρέη και όχι με βάση τις συμβουλές τους. Δηλαδή, με φόρους και μια επιδοματική πολιτική που περισσότερο μας θυμίζει τη φτώχεια μας, παρά μας ανακουφίζει.
Πανάρχαιο συμπέρασμα: Τα λόγια είναι εύκολα, η πραγματικότητα αδυσώπητη. Και αυτό ισχύει κάθε φορά που προπαγανδιστικά διαφημίζουμε μια εισαγόμενη πολιτική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου