Τη νύφη πληρώνουν οι οικοδομικοί συνεταιρισμοί

Με το νομοσχέδιο για την αποκατάσταση των καμένων της Βορειοανατολικής Αττικής ξεπαγώνουν πρωτόκολλα κατεδάφισης και ανοίγει ένα καινούριο κεφάλαιο για την είσπραξη προστίμων σε όλη τη χώρα. Σύμφωνα με το υπουργείο Περιβάλλοντος, ό,τι παράνομο έχει καταγραφεί από την εφαρμογή του νόμου Δρυ (2003) δεν αμνηστεύεται. Η είσπραξη των προστίμων που έχουν καταλογιστεί θα γίνει αμέσως μετά την κατάρτιση και κύρωση των δασικών χαρτών. Μόλις ολοκληρώνεται η κατάρτιση και κύρωση των δασικών χαρτών σε καθεμία από τις περιοχές της χώρας θα βγαίνουν από τα συρτάρια και τα πρωτόκολλα κατεδάφισης. Μόνο στην Ανατολική Αττική -σύμφωνα με εκτιμήσεις- έχουν καταγραφεί περισσότερες από 3.000 περιπτώσεις την τελευταία δεκαετία σε δασικές αναδασωτέες και προστατευόμενες περιοχές.

Με το νόμο Δρυ μια περιοχή για να χαρακτηριστεί δάσος, έπρεπε να υπάρχει δασοκάλυψη 25% και μια έκταση τουλάχιστον 3 στρεμμάτων. Η νέα νομοθετική ρύθμιση επαναφέρει τις διατάξεις του 1979 σύμφωνα με τις οποίες δάσος χαρακτηρίζεται πλέον μια έκταση δασοκάλυψης 15%, ανεξάρτητα από το εμβαδόν. Η εξέλιξη αυτή ανατρέπει τα δεδομένα αξιοποίησης εκτάσεων τουλάχιστον 6 εκατομμυρίων στρεμμάτων.

Την ανατροπή αυτή πληρώνουν οι περισσότεροι από τους 200 συνεταιρισμούς που κατέχουν εκτάσεις σε τμήματα δασικών ζωνών καθώς επιτείνεται το αδιέξοδο. Και είναι μάλλον απίθανο να αλλάξει η μοίρα τους καθώς τα δεδομένα κατάρτισης των δασικών χαρτών είναι πλέον πολύ αυστηρότερα από αυτά του παρελθόντος. Όχι μόνο επειδή αλλάζει ο τρόπος χαρακτηρισμού μιας έκτασης ως δασικής αλλά και γιατί ως βάση για την εικόνα σε ό,τι αφορά τη βλάστηση, αποτελεί η καταγραφή από αεροφωτογραφίες του 1945. Ανατρέπονται, επίσης, τα δεδομένα σε ό,τι αφορά την κατοχύρωση εκτάσεων που ανήκουν σε οικοδομικούς συνεταιρισμούς και οι οποίες είναι ή χαρακτηρίζονται δάση, καθώς απαιτούνται αρχικοί τίτλοι ιδιοκτησίας από τα τέλη του προπερασμένου αιώνα. Έτσι, φαίνεται να εξανεμίζονται, εκτός και αν συμβεί κάτι θεαματικό που θεωρείται απίστευτο και οι τελευταίες ελπίδες που διατηρούσαν τα περίπου 300.000 μέλη αυτών των οικοδομικών συνεταιρισμών. Είναι επίσης εξαιρετικά δύσκολο με τα υφιστάμενα δεδομένα να ενταχθούν αυτοί οι οικοδομικοί συνεταιρισμοί σε προγράμματα ιδιωτικής πολεοδόμησης, τα γνωστά ΠΕΡΠΟ, ακόμα και για τα «καθαρά» τμήματα των εκτάσεών τους. Το μόνο περιθώριο πλέον που φαίνεται να υπάρχει για αυτούς τους συνεταιρισμούς είναι να διεκδικήσουν την ανταλλαγή των εκτάσεων που κατέχουν με άλλες αντιστοίχου μεγέθους σε περιοχές που υπάρχει η δυνατότητα οικοδόμησης. Όμως, γι’ αυτό πρέπει να υπάρχει η πολιτική βούληση, κάτι που δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Ως εκ τούτου, πολλοί από τους οικοδομικούς συνεταιρισμούς αναμένεται να πυκνώσουν την παρουσία τους στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή σε άλλους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ελπίζοντας να εξασφαλίσουν αποφάσεις προκειμένου να τύχουν διαφορετικής μεταχείρισης από την ελληνική διοίκηση.