Πολύς λόγος γίνεται για τον τρόπο ανάδειξης του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας που αναμένεται. Σίγουρα κάθε άποψη που διατυπώνεται έχει τη λογική της βάση. Σίγουρα όσο ευρύτερο είναι ένα εκλεκτορικό σώμα τόσο περισσότερη ισχύ έχει το πρόσωπο στο οποίο χαρίζει την εμπιστοσύνη του.
Μόνο που η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και όχι του ιδεατού, όπως συχνά-πυκνά θύμιζε ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής. Υπάρχουν επιδιώξεις ωραίες και ιδανικές, αλλά αν προβληθούν σε άκαιρη περίοδο, απλώς αναστέλλουν τη δυναμική των προϋποθέσεων για την επίτευξη σημαντικών στόχων.
Η Νέα Δημοκρατία εξέλεξε μέχρι σήμερα πέντε αρχηγούς, μετά την αποχώρηση του ιδρυτή της για την Προεδρία της Δημοκρατίας, μόνον από την Κοινοβουλευτική της Ομάδα και ποτέ δεν τέθηκε ζήτημα νομιμοποίησης του νέου αρχηγού και διατήρησης της ενότητας.
Ήταν το αριθμητικά μικρότερο εκλεκτορικό σώμα, αλλά είχε τη νομιμοποίηση της εκλογής κατευθείαν από το λαό και μάλιστα το λαό συνολικά που εμπιστεύθηκε σε πρόσφατες εκλογές τη Νέα Δημοκρατία.
Δεν τολμώ να σκεφθώ ότι πολιτικές προσωπικότητες σαν τον Γ. Ράλλη, τον Ευάγγελο Αβέρωφ, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Μιλτ. Εβερτ ή τον Κώστα Καραμανλή αισθάνθηκαν ασθενέστερη τη νομιμοποίησή τους γι’ αυτό. Θα πουν κάποιοι ότι οι καιροί αλλάζουν.
Οι καιροί δεν αλλάζουν όμως, οι επικοινωνιακές ανάγκες της πολιτικής αλλάζουν. Αυτό το είχε καταλάβει καλά, μεταφέροντας πρότυπα από το αμερικανικό πολιτικό μάρκετιγκ ο Ανδρέας Παπανδρέου και φυσικά ο διάδοχός του στην ηγεσία του κόμματος που ίδρυσε και γιος του Γ. Παπανδρέου.
Έτσι εφαρμόσθηκε και το επικοινωνιακό εύρημα του 2004, που κανένα δεν έπεισε, όπως φάνηκε στο δίμηνο εμφύλιο στο ΠΑΣΟK μετά την δεύτερη ήττα του 2007.
Ο δοτός, με εντολή του απερχόμενου τότε αρχηγού Κ. Σημίτη, νέος αρχηγός ζήτησε να επαναβεβαιώσει τη θέση του με ψηφοφορία από ένα αχανές και απροσδιόριστο μόρφωμα μελών και… φίλων του ΠΑΣΟΚ.
Στις τότε εντυπώσεις νίκησε, αλλά σε πολύ σύντομο χρόνο το 2007, αυτή η παράδοξη επαναβεβαίωση του ηγέτη, δεν τον έσωσε από την τεράστια αμφισβήτηση των ίδιων των στελεχών του, που διαμόρφωσαν δύο πολύ διακριτά στρατόπεδα μέσα στο κόμμα, τα οποία ακόμα υπάρχουν και το ταλαιπωρούν, έστω και αν το δεύτερο ηρεμεί και περιμένει. Τα κόμματα θέλουν ισχυρό αρχηγό και αδιάσπαστη ενότητα. Αλλιώς…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου