Μια ιστορική ομιλία που δεν έγινε

Πολλά ακούστηκαν και ποικιλοτρόπως σχολιάστηκε η συναινετική (όπως αποκλήθηκε) στάση του Κώστα Καραμανλή στη Βουλή κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων, καθώς και η συγκινησιακά φορτισμένη ομιλία του, την περασμένη Δευτέρα, ενώπιον της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Καλοπροαίρετα και κακοπροαίρετα. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν τα ακόλουθα επιχειρήματα: Κατά πρώτον, επέλεξε να πει το αυτονόητο, κάτι δηλαδή επί του οποίου δύσκολα θα διαφωνούσε κανείς. Οτι μια υπεύθυνη και σύγχρονη αντιπολίτευση στηρίζει την κυβέρνηση στα σωστά και στηλιτεύει τα λάθη. Και άφησε στον επόμενο αρχηγό ελεύθερο πεδίο να σχεδιάσει τη στρατηγική του. Κατά δεύτερον, απέφυγε να υιοθετήσει έναν έντονα αντιπολιτευτικό λόγο, που θα ηχούσε δυσάρεστα στην κοινή γνώμη μετά από μια βαριά ήττα και με τέτοιο υπέρ του ΠΑΣΟΚ κλίμα στην κοινωνία.

Στη δεύτερη κατηγορία, αυτή των κακοπροαίρετων σχολίων, περιλαμβάνονται σκέψεις που καταδεικνύουν υστεροβουλία: Να αποφευχθεί η αναμόχλευση παλαιών υποθέσεων, όπως το Βατοπαίδι και τα ομόλογα, αν κι επ’ αυτού διαφορετικά τοποθετήθηκε ο κ. Πάγκαλος. Και να δημιουργήσει το υπόβαθρο για την αναρρίχησή του στο προεδρικό αξίωμα. Επιχείρημα που κατερρίφθη από την εκ μέρους του κ. Παπούλια αποδοχή μιας δεύτερης θητείας.

Αφήνω κατά μέρος τα κακόβουλα και ανάξια σχολιασμού επιχειρήματα. Το πρόβλημα δεν είναι αν ο κ. Καραμανλής έκανε ή όχι αντιπολίτευση στην τελευταία του ομιλία στο Κοινοβούλιο ως πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Δεν περίμενε κανείς τέτοια πρωτοβουλία την ώρα που ο ίδιος έβαλε μπροστά τη διαδικασία της διαδοχής.

Εχοντας αποφασίσει να βγει από το κοστούμι του αρχηγού του κόμματος, όμως, ο κ. Καραμανλής μπορούσε να εκφωνήσει μια σημαντική πολιτική ομιλία. Να υπερβεί, να ξεφύγει από το παρόν, να μιλήσει για τις παθογένειες που τον εμπόδισαν να ανταποκριθεί στις μεγάλες προσδοκίες -παραπέμποντας έτσι και στις σημερινές μεγάλες προσδοκίες-, να μιλήσει στην καρδιά όλων, ακόμη και των αντιπάλων. Να πει έστω στη Βουλή αυτά που είπε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Με λίγα λόγια, χάθηκε η ευκαιρία να ακούσουμε μια ομιλία που στο μέλλον θα χαρακτηριζόταν «ιστορική».

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους συνήθεις λογογράφους…