Να ακουστεί και η φωνή της λογικής

Εκτός από τη φωνή της βάσης πρέπει κάποτε να ακουστεί και η φωνή της λογικής. Όχι μόνον επειδή η φωνή της βάσης έχει ήδη ακουστεί στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, όταν οι πρώην φίλοι έστρεψαν αδιάφοροι την πλάτη και οι πιστοί οπαδοί έστειλαν στα αζήτητα αυτούς που ήλεγχαν τον κομματικό μηχανισμό, αλλά και πρώην υπουργούς που επί χρόνια χρησιμοποιούσαν το κράτος για την προσωπική τους πολιτική επιβίωση.

Και βέβαια είναι καλό πράγμα η άμεση Δημοκρατία. Και βέβαια καλό είναι να στήνονται κάλπες για να αποφασίζει ο λαός επί όλων των θεμάτων στο ενδιάμεσο των εθνικών εκλογών ή να λένε οι πολίτες τη γνώμη τους μετά από μια ήττα του κόμματός τους. Και βέβαια μπορεί και πρέπει να ακολουθηθεί αυτή η οδός και από τη Νέα Δημοκρατία –αφού βεβαίως εκκαθαριστεί το μητρώο μελών, γραφούν νέα μέλη και ακολουθήσει μια περίοδος στη διάρκεια της οποίας οι υποψήφιοι πρόεδροι θα ενημερώσουν για τις θέσεις τους. Αλλά πώς θα βρεθούν άνθρωποι να πάνε να εγγραφούν μέλη σε ένα κόμμα που προέρχεται από μια βαριά ήττα και επιπλέον δεν διαθέτει αρχηγό;
Βρισκόμαστε στην αρχή μιας νέας διακυβέρνησης, που μέχρι στιγμής βομβαρδίζει με ισχυρές δόσεις προπαγάνδας, κάτω από την οποία κρύβονται οι πρώτες αθετήσεις των προεκλογικών υποσχέσεων. Η Ν.Δ. είναι απούσα. Και είναι απούσα επειδή δεν έχει αρχηγό που να δίνει τον τόνο της αντιπολίτευσης.

Η εικόνα είναι απογοητευτική όσον αφορά και εκείνους που δεν έχουν μπει στην κούρσα της διαδοχής. Πρώην υπουργοί βλέπουν τους διαδόχους τους να ξηλώνουν όσα οι ίδιοι νομοθέτησαν και παρακολουθούν αμίλητοι. Πάρτε για παράδειγμα την απεργία στο λιμάνι. Εχει παραλύσει το σύμπαν προκαλώντας απώλειες εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ στον ΟΛΠ, η κ. Κατσέλη συναντάται με τους απεργούς και ακούμε κάτι νεφελώδη περί επαναδιαπραγμάτευσης με τους Κινέζους μιας σύμβασης για την οποία ένιωθαν υπερήφανοι αυτοί που σήμερα δεν νιώθουν την ανάγκη να την υπερασπιστούν.

Συμπέρασμα: Προτού μιλήσει ο λαός μήπως πρέπει επιτέλους να ασχοληθούν κάποιοι με το έργο της αντιπολίτευσης;