Μελαγχολική δημοκρατία

Οι εκλογές θα γίνουν την Κυριακή και οι Ελληνες με «ωριμότητα», όπως όλοι τους, κολακεύουν ότι έχουν θα «επιλέξουν» πρωθυπουργό και κυβέρνηση για την επόμενη περίοδο, αφού για τετραετία δεν μπορούμε να μιλάμε, παρά μόνο για τα «τέρμινα» της καφετζούς, που δεν δεσμεύεται με ακριβείς χρόνους για τα ερχόμενα.

Γιατί βάζω εισαγωγικά στην «ωριμότητα» και στην «επιλογή»; Επειδή για να επιλέξει κανείς πρέπει να ξέρει ακριβώς τα δεδομένα. Να έχει γνώση της πολιτικής ιστορίας που βίωσε και να έχει αντιληφθεί ό,τι έγινε όχι με τους παραμορφωτικούς φακούς της τηλεοπτικής «ενημέρωσης» και της κομματικής προπαγάνδας, αλλά με την προσωπική του κρίση ελεύθερη από φανατισμούς και ιδιοτελείς επιδιώξεις ή και ψευδαισθήσεις.

Πόσοι πολίτες πληρούν αυτά τα κριτήρια; Πόσοι δηλαδή είναι ώριμοι να επιλέξουν με ευθυκρισία; Ολοι ξέρουμε. Γι’ αυτό αυτοί που επιλέγονται ανώριμα, με κριτήριο το φανατισμό και την ιδιοτέλεια μαζί με τις ψευδαισθήσεις των εκλογέων, θα είναι όμοιοί τους, αλλά από θέση ισχύος και γνώσεις που δεν διαθέτει ο μέσος πολίτης.

Ετσι, μοιραία θα διαχειρισθούν και αυτοί με ιδιοτέλεια και φανατισμό την ιδιοτέλεια και τις ψευδαισθήσεις των υπηκόων τους. Αυτό είναι το πρόβλημα της Δημοκρατίας τον 21ο αιώνα συνολικά. Για την Ελλάδα το πρόβλημα είναι βαρύτερο, επειδή δεν διαθέτει την κρατική μηχανή που θα επέτρεπε ακώλυτη λειτουργία του κράτους μέσα σε πολιτικές θύελλες, όπως συνέβη στην Ιταλία από το 1970, ούτε τη σταθερή οικονομία με γνήσιο επιχειρείν και όχι αρπακτικό στήσιμο επιχειρήσεων που πλουτίζουν μέσω κρατικών εργολαβιών.

Η κρατικοδίαιτη, τραπεζοκεντρική οικονομία μας, η διαπλεκόμενη διοίκηση που μπαίνει σε λειτουργία μόνο με το «γρηγορόσημο» και η διαχυτη διαφθορά των κρατικών μηχανισμών από την κορυφή μέχρι την κατώτατη βάση της δεν επιτρέπουν τη λειτουργία μιας δημοκρατίας.

Γι’ αυτό ήρθε πολύ εύκολα η τηλεοπτική και δημοσκοπική «δημοκρατία να καλύψει το κενό. Το φαίνεσθαι υποκατατέστησε το «είναι» ενός ξεχαρβαλωμένου κράτους και όλοι κοιμούνται ευτυχισμένοι στο τέλμα που δημιουργήθηκε.

Οι πολιτικοί χρειάζεται μόνο να συνθηματολογούν και να απευθύνονται στα κατώτερα ένστικτα του λαού. Η διοίκηση δεν ανησυχεί ότι μπορεί να ξεβολευτεί, αφού οι πολιτικές κόντρες είναι για τη νομή της εξουσίας και όχι για την αλλαγή των δεδομένων.

Και ο λαός αποδέχεται την κακιά του μοίρα σαν φυσικό γεγονός και παραμένει σε τηλεοπτική χαύνωση. Αυτές οι αλήθειες δε θα αλλάξουν στο ορατό μέλλον και πάλι κάποιος πρωθυπουργός θα ξαναπεί στη Βουλή απεγνωσμένος: «Τι φωνάζετε, αυτή είναι η Ελλάδα;».