Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΩΝ ENTEKA ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ KAI TΩΝ ΕΝΝΕΑ «ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ»

…Θυμίζει μαυρόασπρες εικόνες από το «Ρόκο και τα αδέλφια του» και από το «γκρίζο» Σικάγο του 1900. Κι όμως, έναν αιώνα μετά, οι «νονοί» και οι μαφίες αποτελούν τα «βαμπίρ» της νεοελληνικής μας πραγματικότητας, συχνά με τρόπο που κόβει την ανάσα.

Όπως συνέβη πρόσφατα, με τη δυσωδία που ξεχύθηκε από την υπόθεση της απαγωγής Παναγόπουλου. Θα μπορούσε βέβαια να μην μας νοιάζει. Να σκεφτόμαστε πως πρόκειται για έναν «εμφύλιο» του υποκόσμου και πως, ούτως ή άλλως, όλα τα «βαμπίρ» βγαίνουν τη νύχτα και κρύβονται με το πρώτο φως. Άρα, δεν δρασκελίζουν τη διαχωριστική γραμμή.

Οι «δύο κόσμοι» δεν σμίγουν. Και η ημέρα «περιφρουρεί» τους ανθρώπους της. Ωστόσο, δεν συμβαίνει καθόλου έτσι. Γιατί οι ξένες μαφίες που δρουν στη χώρα μας, από τις πιο αδίστακτες διεθνώς, ξεκινούν από τα συμβόλαια θανάτου και τη διακίνηση ναρκωτικών και φτάνουν μέχρι την αγοραπωλησία παιδιών!.. Γιατί, ακόμη, επειδή όποιος έχει μία επιχείρηση, έστω και καντίνα, είναι υποψήφιο θύμα εκβιασμού για «προστασία».

Στις ιστορίες αυτές, επίσης, όπως οι ίδιες οι Αρχές επισημαίνουν και όπως έχει αποδειχτεί πια, εμπλέκονται και άτομα της «νόμιμης» κοινωνίας. Παράλληλα, το ξεκαθάρισμα λογαριασμών έπαψε να συμβαίνει στα σκοτάδια και οι βόμβες εκδίκησης εκρήγνυνται μέρα μεσημέρι, ανάμεσά μας. Τα σύνορα των «δύο κόσμων» λοιπόν, μπορεί να «ζωγραφίζονται» με αίμα, έχουν όμως προ καιρού καταρριφθεί. Η μαυρόασπρη ταινία του Μεσοπολέμου εξελίχθηκε σε σίριαλ της καθημερινότητάς μας. Και τα ερωτήματα παραμένουν: Πόσα επεισόδια έχουμε να δούμε ακόμη; Και τέλος-τέλος: Για ποιους άλλους σκοπούς χρησιμοποιούνται ή μπορεί να χρησιμοποιηθούν, οι ένοπλοι «στρατοί» της νύχτας;…

Οι πρώτες συμμορίες άρχισαν να οργανώνονται σταδιακά, τη δεκαετία του 1950-60, από παλαιστές της ελληνορωμαϊκής πάλης. Μαγαζάτορες από λαϊκά κέντρα, τους προσλάμβαναν για βοήθεια, προκειμένου να προλαμβάνονται οι φασαρίες, που τον καιρό εκείνο και στα συγκεκριμένα μαγαζιά αποτελούσαν μόνιμο φαινόμενο.

Λίγο-λίγο, ξεκίνησαν οι ίδιοι οι μποξέρ να αυτοπροτείνονται, μέχρι που έφτασαν να επιβάλουν την «προστασία» τους, ώστε να μην καταστρέψουν το μαγαζί.

Σήμερα, η στρατολόγηση νέων μελών συνεχίζει να γίνεται στα γυμναστήρια, ανάμεσα στους λεγόμενους «φουσκωτούς», που τους αρέσει να παίζουν ξύλο και να κερδίζουν γρήγορο χρήμα, αλλά και από αλλοδαπούς μετανάστες. Τέλος, υπάρχουν κι εκείνοι που προέρχονται από περιοχές με «παράδοση» στο συγκεκριμένο «επάγγελμα». Όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει πάρα πολύ. Τα παιδιά της νύχτας έχουν γίνει αδίστακτα κι έχουν επεκτείνει τη δράση τους, σε ό,τι σχετίζεται με χρήμα.
Η προστασία δεν αφορά πλέον μόνον στα νυχτερινά κέντρα αλλά και σε καντίνες, κυρίως έξω από μπουζουξίδικα, περίπτερα, ξενοδοχεία, πρατήρια καυσίμων, μικροεστιατόρια, επιχειρήσεις της μέρας, ακόμη και φαστφουντάδικά! Οι τιμές εξαρτώνται από περιοχή σε περιοχή και από είσπραξη σε είσπραξη.

Ξεκινούν από 150 ευρώ τη βραδιά για μία καλή καντίνα που θα δουλεύει χωρίς ανταγωνισμό, διότι οι «προστάτες» δεν θα αφήσουν κανέναν άλλον να εγκατασταθεί δίπλα της, ανεβαίνουν στα 200-300 αν μιλάμε για περίπτερο στην Ομόνοια και στο Σύνταγμα και προχωρούν στα 500 για τα κέντρα.

Έτσι, ο αρχηγός της ομάδας, μαζί με τη διακίνηση ναρκωτικών και όλα τα παράπλευρα, αν ελέγχει μία περιοχή με πολλά και πολύκοσμα κέντρα, μπορεί να βγάζει περισσότερα και από 300.000 ευρώ το μήνα, οπότε εύλογα σκέφτεται τη λύση των «Σπα» για το ξέπλυμά» τους!… Όσο για το τσιράκι του, αν κυνηγάει τη «δουλειά», θα φτάσει τις 2-3.000 ευρώ.

Στο μεταξύ, αρκετοί έμπειροι καταστηματάρχες έχουν προσαρμοστεί πια στο φαινόμενο και κάποιες φορές το επιζητούν. Διότι ξέρουν ποιος τους «προστατεύει» και από ποιους γλιτώνουν. Κυρίως μάλιστα, από τους ανελέητους ξένους. Άλλωστε, από τον Θέμη Καλαποθαράκο -που δολοφονήθηκε το 2000- και πέρα, οι τιμές έπεσαν, για να επικρατεί «εργασιακή» ηρεμία με τους μαγαζάτορες.

Ανάμεσα στις ομάδες όμως, ο πόλεμος έχει φουντώσει. Τα «βασίλεια» της Αττικής, οριοθετούνται με σφαίρες και εκρήξεις. Ένα μπαράζ τέτοιων περιστατικών, είχαμε μεταξύ του 1990 και 1993, με 13 νεκρούς. Ανάμεσα στους δράστες οι: Α. Κοσμόπουλος, Κ. Δεληκάρης -θύμα το Β. Δαναλάτου και ο ίδιος κατόπιν- Μ. Μακρυγιάννης, Ν. Δουλκερίδας, οι αδελφοί Βλαστού που σκότωσαν το Γεράσιμο Ναστούλη κ.ά. Ακολουθούν τα αιματοκυλίσματα με την οικογένεια Γρηγοράκου, για να φτάσαμε στους 36 νεκρούς τα τελευταία χρόνια, με τις Αρχές να λογαριάζουν πως, τώρα πια, έχουμε περίπου 10 νεκρούς το χρόνο.

Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι οι επιτυχίες της Αστυνομίας στον τομέα αυτόν είναι κατά καιρούς εντυπωσιακές, με μεγάλες εξαρθρώσεις εγκληματικών ομάδων. Πάντως, οι περίπου 11 συμμορίες, μαζί με τους αλλοδαπούς, συνεχίζουν να ελέγχουν τις περίπου εννέα ζώνες: Βόρεια προάστια, Δ. Αττική, Α. Αττική, Πειραιά, παραλιακή λεωφόρο, κέντρο Αθήνας, Μεσόγεια και εθνική οδό. Χώρια από Χαλκίδα, Πάτρα, Θεσσαλονίκη, νησιά και κάθε περιοχή της χώρας που, αν μη τι άλλο, συγκεντρώνουν κέντρα διασκέδασης.

Οι αρχηγοί κατευθύνουν τα νήματα από τις φυλακές

Σε κάθε περίπτωση -όπως ήταν γνωστό και έγινε πιο ανάγλυφο με τις αποκαλύψεις της υπόθεσης Βλαστού- οι μεγάλοι αρχηγοί κατευθύνουν τα νήματα από τις φυλακές.
Καθώς, όπως λέει κι ένα μέλος συμμορίας: «Τι σημασία έχει αν βρίσκεται πίσω από τα σίδερα ή στην Αμερική; Είναι πάντα ο αρχηγός μας, ανήκουμε στην ομάδα του και τον ακούμε πιστά»…