Ο Μανώλης και η ΔΑΚΕ καραδοκούν

Μικρότερος κίνδυνος αποδείχτηκε ο μονίμως διαφωνών βουλευτής Γ. Μανώλης, που μπορεί να αντικαταστάθηκε κατά την πρόσφατη συζήτηση της τροπολογίας για τις ΔΕΚΟ λόγω διαφωνίας του, αλλά πρόλαβε να ανάψει φιτιλιές στην παράταξη. Οι κακές υπηρεσίες συνίστανται στο ότι έκανε και άλλους βουλευτές, όπως για παράδειγμα τον Βασίλη Μιχαλολιάκο, να διατυπώσουν δυσάρεστα ερωτήματα ενώπιον του υπουργού Οικονομίας για τις ΔΕΚΟ. Είτε έκανε παιχνίδι «σικέ» (όπως λένε ακόμα και συνάδελφοί του) είτε η διαφωνία του ήταν ουσιαστική, το πρόβλημα δεν θα λυνόταν με την αντικατάστασή του στην Ολομέλεια της βουλής, αλλά μόνο –όπως δήλωσε και ο ίδιος– με την παραίτησή του. Οπότε το πολιτικό κόστος σε κάθε περίπτωση θα είναι πολλαπλάσιο για μια κυβέρνηση, που αγκομαχά με την οριακή της πλειοψηφία στη Βουλή. Ο Γιάννης Μανώλης βεβαίως λογαριάζεται ως κίνδυνος για την κυβέρνηση και για έναν ακόμη λόγο. Γιατί διατηρεί τον «ομφάλιο λώρο» με τους συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ, οι οποίοι βρίσκονται «στα κάγκελα» με τις πρόσφατες κυβερνητικές πρωτοβουλίες στον ΟΣΕ και τις άλλες ΔΕΚΟ. Οι Πουπάκης και Ταυρής, οι δύο επικεφαλής της γαλάζιας συνδικαλιστικής παράταξης, προωθούν και πιέζουν για «αιτήματά» τους μέσω του Γ. Μανώλη και αυτό δεν περνά απαρατήρητο στο Μαξίμου. Όπως δεν περνά απαρατήρητο ότι η διαρκής γκρίνια καλλιεργεί την εσωστρέφεια και η Ν.Δ. θυμίζει το ΠΑΣΟΚ της δεύτερης θητείας Σημίτη που υπέφερε περισσότερο από την εσωκομματική κριτική παρά από την άγρια αντιπολίτευση της Ν.Δ.