Αντικείμενα υφαντικής (σφόνδυλοι κ.ά.) προδίδουν τη «γέννηση» της υφαντουργίας, εργαλεία, εγκαταστάσεις και υπολείμματα από την παρασκευή πορφυρής βαφής (από όστρεα), ποικίλα κοσμήματα χρυσά και χάλκινα, σπάνια αντικείμενα (κυρίως «εισαγωγής» που προμηθεύονταν οι κάτοικοι σε μακρινά ταξίδια τους), αλλά και ίχνη φωτιάς, υπολείμματα τροφών, κόκαλα ζώων και ψαριών (μπαρμπούνια, τόνοι, καρχαρίες), ίχνη δοχείων στα οποία έλειωνε ο χρυσός, χάντρες χρυσές και χάλκινες, εργαλεία και όπλα από πέτρα, κόκαλο και μπρούντζο για τις οικιακές και γεωργικές εργασίες και το κυνήγι είναι η «σοδειά» των ανασκαφικών εργασιών της εικοσαετίας. «Από χημικές αναλύσεις που έγιναν στους πυθμένες εγχάρακτων αγγείων προέκυψαν ίχνη από φυτικά λίπη, λινάρι, σινάπι για μαγειρική και άλλες χρήσεις, ίχνη σπόρων οπίου (μύκων η υπνοφόρος) που χρησιμοποιούσαν πιθανόν ως αναλγητικό ή και για... άλλες χρήσεις οι προϊστορικοί μας πρόγονοι» λέει στα «ΝΕΑ» η αρχαιοβοτανολόγος- λέκτορας στο ΑΠΘ και μέλος της ερευνητικής ομάδας της ανασκαφής Τάνια Βαλαμώτη.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΚΑΦΗΣ
1899: Πρώτο εγχείρημα επί οθωμανικής διοίκησης της Θεσσαλονίκης από τον αρχαιολόγο Θόδωρο ΜακρίδηΜπέη.
1912: Νέα επιχείρηση από Γάλλους και Γερμανούς αρχαιολόγους- μέλη των στρατευμάτων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
1984: Αρχίζει η πανεπιστημιακή ανασκαφή με επικεφαλής τον ομότιμο σήμερα καθηγητή Αρχαιολογίας Γιώργο Χουρμουζιάδη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου