ΚΑΝΑΒΑΤΣΟ

Αυτοδιαχείριση Μυκόνου

Αμάν και πώς θυμάμαι εκείνες τις κορόνες για την αυτοδιαχείριση. Την πολιτική εννοώ, κι ας μην καταλαβαίνουν γρυ όλοι οι κάτω των σαράντα και οι εννιά στους δέκα μεγαλύτεροι. Ηταν μια διάδοση, ένα σύνθημα που υποτίθεται ότι ξεμπέρδευε τους σοσιαλισμούς της εποχής από γραφειοκρατίες, βία και τα παρόμοια. Ακουγόταν ότι την εφάρμοζαν στη Γιουγκοσλαβία. Κι εμείς, παιδεμένοι από ψευδαισθήσεις και άλλες προτάσεις αναδιανομής του βίου (και όχι του εισοδήματος, να συνεννοούμαστε, έτσι;) δεν περιοριζόμασταν στην εκστατική ενατένιση βαρέων βιομηχανικών μηχανημάτων στα περίπτερα του συμφώνου της Βαρσοβίας ή σε κάτι παντοφλίτσες και εντόπιες πινέζες στο ταπεινό περίπτερο της Αλβανίας. Κάθε τόσο ξαμολούσαμε τη λέξη «αυτοδιαχείριση». Oι εργάτες, δηλαδή, αποφάσιζαν τη διανομή των προϊόντων που έβγαιναν από τα χεράκια τους, σε όλες τις μετέπειτα φάσεις της διακίνησης. Δεν υπήρχε χρεία αυστηρού κράτους, παράσιτα μεσολαβητές και πλασματικές υπεραξίες. Τέλεια.

Στα χρόνια μας, κάθε παρελθοντική μαγεία υλοποιείται παραδόξως εύκολα, αλλά ως φάρσα. Κοτζάμ ευρωκομμουνισμός εισήχθη στη χώρα υπό τη μορφή εκείνου του υβριδίου της «συγκυβέρνησης». Εχουμε τον τρόπο μας να ερμηνεύουμε την Ιστορία και τις παράλληλες ιστιοριούλες που παράγονται. Τελευταίο παράδειγμα: η αυτοδιαχείριση των κλαμπ της Μυκόνου. Αφού φούσκωσαν τον κόσμο με το όραμα μιας νήσου όπου όλα είναι δυνατά και όλα χορεύονται, όπου τα φύλα μπερδεύονται και οι διάσημοι κάνουν κρατήσεις ακόμη και στις ξαπλώστρες τους, αφού το νησί, δήθεν των ανέμων (ποιος νοιάζεται για τα άλλα εκατό όπου φυσάει παραπάνω;), ολοκληρώθηκε ως κορυφαίος τουριστικός προορισμός και δεν υπήρξε, μήτε υπάρχει ελαφρόμυαλος καταπιεσμένος χαρακτήρας που να μην επιδιώκει επίσκεψη στη νήσο του Πέτρου του πελεκάνου, αυθωρεί και παραχρήμα, το κράτος απέσυρε την ουρίτσα του. Η μετάθεση στη Μύκονο ξαφνικά δεν ήταν στόχος κανενός, τουλάχιστον ως αυτοσκοπός. Αυτός ο τουρισμός έφερνε λεφτά, οπότε το κράτος έπρεπε να κάνει την πάπια σε μερικά ζητήματα. Τα έχετε δει όλοι τα «Σαγόνια του καρχαρία» και ξέρετε το σενάριο. Λοιπόν, λίγη Αστυνομία, γιατροί μόνο για τα μεθύσια, εφορίες και πολεοδομίες και υγειονομικές επιτροπές από μακριά κι αγαπημένοι. Oπότε, όπου δεν πίπτει κράτος, πίπτει ιδιωτική ράβδος. Χάθηκε μια τσάντα πελάτισσας, και ένας νεαρός πραιτοριανός, συναρμολογημένος και στρατολογημένος από τον κλαμπούχο, έκρινε σκόπιμο να εντοπίσει δήθεν δράστες, να δηλώνει «Αστυνομία» και να δέρνει έως θανάτου έναν Αυστραλό πιτσιρικά. Βοήθησαν ανιδιοτελώς και άλλοι πραιτοριανοί. Μετά, άφησαν τη δαρμένη παρέα στο σκοτάδι. Κανένας δε σκέφτηκε να καλέσει την Αστυνομία. Τα αποτελέσματα τα μάθαμε μέσω της αυστραλιανής πρεσβείας, διότι καλοί είναι οι Ανζάκ, αλλά ακολουθούν άλλα συστήματα όταν ένας υπήκοός τους ξενερίζει υπό τις τοπικές αρχοντίες.

Κι όμως, αν το δείτε σε βάθος, ήταν μια καθαρή πράξη αυτοδιαχείρισης. Μόνοι τους οι κλαμπάρχες οργανώνουν το εργοστάσιο χορού και ποτού που έχουν στήσει με τα χεράκια τους και προχωρούν με πάθος. Ωρες είναι να εμπιστευτούν τις ΕΔΕ, τις μηνύσεις και άλλα παρωχημένα όπλα (όπως η περίθαλψη και η ανθρωπιά) στη νήσο που κόβει μονέδα, όταν δεν αφαλοκόβει κανέναν άτυχο...