Οι πέτρες θυμούνται και με φωτογραφίες
Με τα πνεύματα της πέτρας αποφάσισε να συνομιλήσει αυτή τη φορά η διακεκριμένη φωτογράφος Τζέλη Χατζηδημητρίου. Με τη διαμεσολάβηση του φακού της, αποτύπωσε σε εικόνες την αγροτική αρχιτεκτονική της ιδιαίτερης πατρίδας της, της Λέσβου. Το αισθητήριό της οδήγησε και πάλι το ταλέντο της σε πέτρινα κτίσματα κάθε λογής και τα αιχμαλώτισε μέσα στο πανέμορφο φυσικό περιβάλλον του νησιού.
Ακόμη και ο πιο ταπεινός φράχτης, ακόμη και οι ξερολιθιές, τα χαμηλά αγροτόσπιτα και τα μικρά εκκλησάκια, οι υπαίθριοι φούρνοι και τα μαντριά στέλνουν μέσω του φωτογραφικού φακού το μήνυμα: Όλα είναι έργα ανθρώπων, δημιουργήματα εκείνων που μόχθησαν για την πανέμορφη γη που τους γέννησε και τους έθρεψε.
Οι φωτογραφίες κυριαρχούν στο λεύκωμα που μόλις κυκλοφόρησε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. Συνοδεύονται από κείμενα του βουλευτή Λέσβου και αρχιτέκτονα Νίκου Σηφουνάκη, καθώς και των Νίκου Στεφάνου, Χρήστου Χατζηλιά και της ίδιας της φωτογράφου Τζέλης Χατζηδημητρίου.
«Η Λέσβος είναι ένας τόπος όπου θαρρείς πως οι άνθρωποι είτε από ένστικτο -για να καλύψουν όσο γίνεται πιο απλά τις ανάγκες τους- είτε από αίσθημα υψηλής αισθητικής προσάρμοζαν πάντοτε και ταίριαζαν τις οικοδομικές κατασκευές τους στο τοπίο, με βασικές αρχές τη λιτότητα και την απλούστευση της κατασκευαστικής τεχνικής», γράφει στο κείμενό του ο Ν. Σηφουνάκης.
«Οι πέτρες θυμούνται», μας βεβαιώνει η φωτογράφος στο δικό της κείμενο. «Μέσα στο σκληρό τους όγκο, είναι γραμμένη η μνήμη της ανθρωπότητας». Οι πέτρες θυμούνται και ο φωτογραφικός φακός της Τζέλης καταγράφει τη μνήμη τους…
Και μια διόρθωση ημαρτημένων: Το προηγούμενο Σάββατο αφιέρωσα το σημείωμά μου στη μεγάλη ανακάλυψη της καθηγήτριας Ευαγγελίας Τσουκαλά, που με την ομάδα της βρήκε στα Γρεβενά τους μεγαλύτερους χαυλιόδοντες στον κόσμο. Η ανακάλυψη στάθηκε πηγή έμπνευσης για το δάσκαλο Δημήτρη Μπέη, που έγραψε το παραμύθι «Ο σοφός γίγαντας Μαμούτης Μπορσόνης», σε εικονογράφηση Δήμητρας Λαμπρέτσα. Ο δαίμων της… αφηρημάδας (για να μην τα ρίχνουμε όλα στο τυπογραφείο), παρέλειψε το όνομα του ταλαντούχου δασκάλου. Αυτά, διότι εκτός από τις πέτρες, θυμούνται και οι… γίγαντες.
Με τα πνεύματα της πέτρας αποφάσισε να συνομιλήσει αυτή τη φορά η διακεκριμένη φωτογράφος Τζέλη Χατζηδημητρίου. Με τη διαμεσολάβηση του φακού της, αποτύπωσε σε εικόνες την αγροτική αρχιτεκτονική της ιδιαίτερης πατρίδας της, της Λέσβου. Το αισθητήριό της οδήγησε και πάλι το ταλέντο της σε πέτρινα κτίσματα κάθε λογής και τα αιχμαλώτισε μέσα στο πανέμορφο φυσικό περιβάλλον του νησιού.
Ακόμη και ο πιο ταπεινός φράχτης, ακόμη και οι ξερολιθιές, τα χαμηλά αγροτόσπιτα και τα μικρά εκκλησάκια, οι υπαίθριοι φούρνοι και τα μαντριά στέλνουν μέσω του φωτογραφικού φακού το μήνυμα: Όλα είναι έργα ανθρώπων, δημιουργήματα εκείνων που μόχθησαν για την πανέμορφη γη που τους γέννησε και τους έθρεψε.
Οι φωτογραφίες κυριαρχούν στο λεύκωμα που μόλις κυκλοφόρησε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. Συνοδεύονται από κείμενα του βουλευτή Λέσβου και αρχιτέκτονα Νίκου Σηφουνάκη, καθώς και των Νίκου Στεφάνου, Χρήστου Χατζηλιά και της ίδιας της φωτογράφου Τζέλης Χατζηδημητρίου.
«Η Λέσβος είναι ένας τόπος όπου θαρρείς πως οι άνθρωποι είτε από ένστικτο -για να καλύψουν όσο γίνεται πιο απλά τις ανάγκες τους- είτε από αίσθημα υψηλής αισθητικής προσάρμοζαν πάντοτε και ταίριαζαν τις οικοδομικές κατασκευές τους στο τοπίο, με βασικές αρχές τη λιτότητα και την απλούστευση της κατασκευαστικής τεχνικής», γράφει στο κείμενό του ο Ν. Σηφουνάκης.
«Οι πέτρες θυμούνται», μας βεβαιώνει η φωτογράφος στο δικό της κείμενο. «Μέσα στο σκληρό τους όγκο, είναι γραμμένη η μνήμη της ανθρωπότητας». Οι πέτρες θυμούνται και ο φωτογραφικός φακός της Τζέλης καταγράφει τη μνήμη τους…
Και μια διόρθωση ημαρτημένων: Το προηγούμενο Σάββατο αφιέρωσα το σημείωμά μου στη μεγάλη ανακάλυψη της καθηγήτριας Ευαγγελίας Τσουκαλά, που με την ομάδα της βρήκε στα Γρεβενά τους μεγαλύτερους χαυλιόδοντες στον κόσμο. Η ανακάλυψη στάθηκε πηγή έμπνευσης για το δάσκαλο Δημήτρη Μπέη, που έγραψε το παραμύθι «Ο σοφός γίγαντας Μαμούτης Μπορσόνης», σε εικονογράφηση Δήμητρας Λαμπρέτσα. Ο δαίμων της… αφηρημάδας (για να μην τα ρίχνουμε όλα στο τυπογραφείο), παρέλειψε το όνομα του ταλαντούχου δασκάλου. Αυτά, διότι εκτός από τις πέτρες, θυμούνται και οι… γίγαντες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου